Λειμὼν ἀμφιλαφὴς

Ο Θεός είναι απρόσιτος στην ουσία του και μεθεκτός στις ενέργειές του Ο Θεός είναι απρόσιτος στην ουσία του και μεθεκτός στις ενέργειές του σημαίνει ότι ο Θεός είναι άγνωστος στην ουσία του και γνωστός με τις ενέργειές του προς τον κόσμο . Δεν έχουμε τη δυνατότητα να προσδιορίσουμε την  αυθύπαρκτη   [ άκτιστη ]   ουσία του Θεού , η οποία είναι απρόσιτη και αμέθεκτη. Το μυστήριο της ύπαρξης και της ουσίας του Θεού παραμένει απρόσιτο και ακατάληπτο και η γνώση του είναι αδύνατη. Ο πεπερασμένος ανθρώπινος νους αδυνατεί να συλλάβει την έννοια της ουσίας του Θεού: « Ἄ πειρον τό θε ῖ ον καί ἀ κατάληπτον καί το ῦ το μόνον α ὐ το ῦ καταληπτόν ἡ ἀ πειρία καί ἀ καταληψία » (Ιωάννης ο Δαμασκηνός, 676–749). Ενέργειες είναι οι θεϊκές δυνάμεις που εκδηλώνονται στις σχέσεις του Θεού με τον άνθρωπο και τον κόσμο . Είναι μεν άκτιστες, όπως η ουσία του, αλλά διαχέονται μέσα στη δημιουργία  [ βλ.  θεοφάνειες ]. Υπάρχουν συγκεκριμένες ενέργειες του Τριαδικού Θεού που φανερών...

Έργο του Γιώργου Κόρδη Ἔξοδος , 3 : 1 - 14 [ 07:28-10:40 ] 1 Καὶ Μωυσῆς ἦν ποιμαίνων τὰ πρόβατα ᾿ Ιοθόρ τοῦ γαμβροῦ αὐτοῦ τοῦ ἱερέως Μαδιὰμ καὶ ἤγαγε τὰ πρόβατα ὑπὸ τὴν ἔρημον καὶ ἦλθεν εἰς τὸ ὄρος Χωρήβ . 2 ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος Κυρίου ἐν πυρὶ φλογὸς ἐκ τοῦ βάτου, καὶ ὁρᾷ ὅτι ὁ βάτος καίεται πυρί, ὁ δὲ βάτος οὐ κατεκαίετο. 3 εἶπε δὲ Μωυσῆς· παρελθὼν ὄψομαι τὸ ὅραμα τὸ μέγα τοῦτο, ὅτι οὐ κατακαίεται ὁ βάτος. 4 ὡς δὲ εἶδε Κύριος ὅτι προσάγει ἰδεῖν, ἐκάλεσεν αὐτὸν ὁ Κύριος ἐκ τοῦ βάτου λέγων· Μωυσῆ, Μωυσῆ. ὁ δὲ εἶπε· τί ἐστι; 5 ὁ δὲ εἶπε· μή ἐγγίσῃς ὧδε. λῦσαι τὸ ὑπόδημα ἐκ τῶν ποδῶν σου· ὁ γὰρ τόπος, ἐν ᾧ σὺ ἕστηκας, γῆ ἁγία ἐστί. 6 καὶ εἶπεν· ἐγώ εἰμι ὁ Θεὸς τοῦ πατρός σου , Θεὸς ῾Αβραὰμ καὶ Θεὸς ᾿Ισαὰκ καὶ Θεὸς ᾿Ιακώβ . ἀπέστρεψε δὲ Μωυσῆς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ· εὐλαβεῖτο γὰρ κατεμβλέψαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. 7 εἶπε δὲ Κύριος πρὸς Μωυσῆν· ἰδὼν εἶδον τὴν κάκωσιν τοῦ λαοῦ μου τοῦ ἐν Αἰγύπτῳ καὶ τῆς κραυγῆς αὐτῶν ἀκήκοα ἀπὸ τῶν ἐργοδιωκτῶν· οἶδα γὰρ τὴν ὀδύνην αὐτῶν, 8 καὶ κατέβην ἐξελέ...

  Από το 4:14 ώς το 9:13 κυρίως [ 5΄ ]   Σε συνέντευξή του στη Βρετανική εφημερίδα  The Guardian  (8 Φεβρουαρίου 2020), ο καθηγητής Φυσικής και Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια  Μπράιαν Γκρην  δήλωσε ότι « Δεν είναι σωστή η τάση κάποιον επιστημόνων να κρίνουν τη θρησκεία από το αν μας δίνει ή όχι πραγματικές πληροφορίες για μια αντικειμενική πραγματικότητα », και εξέφρασε την ακόλουθη προσωπική άποψη για τη  θρησκεία : « Όταν προσπαθώ να κατανοήσω τον εαυτό μου ως άνθρωπο, και τη θέση μου στη μακρά αλυσίδα του ανθρώπινου πολιτισμού που πηγαίνει χιλιάδες χρόνια πίσω, η θρησκεία είναι ένα πολύτιμο μέρος αυτής της ιστορίας ». In your  book , you talk about the “majesty of religion”. What do you mean by that? There’s a tendency, certainly among some scientists I know,  to judge religion by whether or not it gives us factual information about an objective reality . That’s not the right  yardstick . There are many others who recogn...

  Brian Greene explains the basic idea of String Theory in under 3΄ Thirty-five years ago string theory took physics by storm, promising the  coveted   unified theory of nature’s forces that Einstein valiantly sought but never found. In the intervening decades, string theory has brought a collection of mind-boggling possibilities into the lexicon of mainstream thinking— extra dimensions of space , holographic worlds, and multiple universes. Some researchers view these developments as symptoms of string theory having lost its way. Others argue that string theory, although very much still a work in progress , is revealing stunning new qualities of reality.

Ο (λιτός και περιγραφικός) ορισμός της επιστήμη ς κατά τον Νίκο Ματσούκα : «ως επιστήμη θεωρούμε την έρευνα ενός τομέα του επιστητού , με συγκεκριμένες μεθόδους εργασίας, για τη συλλογή ομοειδών γνώσεων, οι οποίες, εκτός από τον πλουτισμό του νου, προσφέρονται στις περισσότερες περιπτώσεις και για άμεσες εφαρμογές ». Η ονομασία κάθε επιστήμης, συνεπώς, οφείλει να πραγματοποιείται όχι από τη μέθοδο , που αυτή κάθε φορά ακολουθεί, αλλά από το επιστητό (τομέα γνώσης) που ερευνά. 👉 Νίκος Ματσούκας (1996): Δογματική και συμβολική θεολογία, Α΄  [ σελ. 40 ]. ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

Κατηχητικό είναι ένα μάθημα που απευθύνεται αυτονοήτως σε ήδη πιστούς. Ομολογιακό είναι ένα μάθημα που επικεντρώνεται σε μια συγκεκριμένη πίστη, χωρίς να προϋποθέτει να ανήκει κάποιος σε αυτήν. Στην ελληνική δημόσια συζήτηση, ταυτίζονται οι όροι « ομολογιακό » και « κατηχητικό », αντιδιαστελλόμενοι σε ένα υποθετικό πλήρως « θρησκειολογικό » μάθημα, δήλαδή ένα μάθημα υποχρεωτικό, γνωσιοκεντρικού ή εγκυκλοπαιδικού χαρακτήρα, στο οποίο διδάσκονται με ισότιμο τρόπο και ουδετερότητα οι θρησκείες του κόσμου. Απόσπασμα από άρθρο του Σωτήρη Μητραλέξη : Το μάθημα των Θρησκευτικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση   (σελ. 21-22) Σήμερα, είτε με το νέο πρόγραμμα σπουδών είτε με το παλαιό, το  μάθημα είναι ομολογιακό (δηλαδή: ούτε κατηχητικό ,   ούτε  θρησκειολογικό ) και κατ ’ επιλογήν (αφού η εξαίρεση από αυτό δεν επιφέρει καμία συνέπεια, σε αντίθεση φερειπείν με την Ιστορία ή τα Μαθηματικά). Τι θα προτείναμε εμείς; Αφ’ ης στιγμής το μάθημα δεν είναι κατηχητικό (δηλαδή ένα μάθημα το ο...

Ὁ Παπαδιαμάντης, ὅπως καὶ ὁ Μπρέγκελ , χωρὶς  νὰ ὑψώσει οὔτε μιὰ στιγμὴ τὴ φωνή του, μιλάει γιὰ τὴν ἀδυσώπητη δύναμη τῆς ζωῆς, ποὺ δὲν τὴ σταματάει κανένας πόνος καὶ κανένας θάνατος, ποὺ τραβά τὸν δρόμο της δίχως σταματημό, πιὸ σκληρή, ἔχεις τὴν ἐντύπωση πολλὲς φορές, καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν θάνατο. Τὴν ἔσχατη ὥρα τοῦ θανάτου ἢ τὴ στιγμὴ τοῦ μεγάλου πόνου, θέλεις ἡ φύση καὶ ἡ ζωὴ νὰ σταματήσουν γιὰ λίγο τὴν κανονικὴ πορεία τους, νὰ συμπονέσουν καὶ νὰ συμμεριστοῦν ἤ, γιὰ νὰ τὸ ποῦμε μὲ τὸν τρόπο τοῦ δημοτικοῦ μοιρολογιοῦ, τὰ βουνὰ νὰ βουρκώσουν καὶ τὰ πουλιὰ νὰ πάψουν νὰ κελαηδοῦν τὸν Μάη. Ὁ κόσμος ὅμως καὶ ἡ ζωὴ εἶναι τροχὸς ποὺ γυρίζει ἀσταμάτητα καὶ ἀσυμμέριστα. Ἡ ἀθώα Ἀκριβούλα πεθαίνει καὶ ὅλα συνεχίζονται σὰν νὰ μὴν ἔχει συμβεῖ τίποτε: ἡ γολέτα ἐξακολουθεῖ νὰ βολταντζάρει, ὁ μικρὸς βοσκὸς ἐξακολουθεῖ νὰ φυσᾶ τὸν αὐλό του καὶ ἡ γρια-Λούκαινα ἐξακολουθεῖ τὸν δρόμο της «ἐπιστρέφουσα κατ’ οἶκον» καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ θρηνολογεῖ περασμένους θανάτους. Ὅλα τραβοῦν τὸν κανονικὸ δρόμο τους, ...

Pieter Bruegel de Oude ( 1595-1600 )

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ Τὸ Μυρολόγι τῆς φώκιας ( 1908) Η Σαπφώ Νοταρά διαβάζει «Το Μυρολόγι της φώκιας» [12΄] Ἡ Σαπφὼ Νοταρᾶ διαβάζει «Τὸ μυρολόγι τῆς φώκιας»  [ἠχητικό/11΄] Κάτω ἀπὸ τὸν κρημνόν, ὁποὺ βρέχουν τὰ κύματα, ὅπου κατέρχεται τὸ μονοπάτι, τὸ ἀρχίζον ἀπὸ τὸν ἀνεμόμυλον τοῦ Μαμογιάννη, ὁποὺ ἀντικρύζει τὰ Μνημούρια, καὶ δυτικῶς, δίπλα εἰς τὴν χαμηλὴν προεξοχὴν τοῦ γιαλοῦ, τὴν ὁποίαν τὰ μαγκόπαιδα τοῦ χωρίου, ὁποὺ δὲν παύουν ἀπὸ πρωίας μέχρις ἑσπέρας, ὅλον τὸ θέρος, νὰ κολυμβοῦν ἐκεῖ τριγύρω, ὀνομάζουν τὸ Κοχύλι ―φαίνεται νὰ ἔχῃ τοιοῦτον σχῆμα― κατέβαινε τὸ βράδυ-βράδυ ἡ γρια-Λούκαινα, μία χαροκαμένη πτωχὴ γραῖα, κρατοῦσα ὑπὸ τὴν μασχάλην μίαν ἀβασταγήν, διὰ νὰ πλύνῃ τὰ μάλλινα σινδόνια της εἰς τὸ κῦμα τὸ ἁλμυρόν, εἶτα νὰ τὰ ξεγλυκάνῃ εἰς τὴν μικρὰν βρύσιν, τὸ Γλυφονέρι, ὁποὺ δακρύζει ἀπὸ τὸν βράχον τοῦ σχιστολίθου, καὶ χύνεται ἠρέμα εἰς τὰ κύματα. Κατέβαινε σιγὰ τὸν κατήφορον, τὸ μονοπάτι, καὶ μὲ ψίθυρον φωνὴν ἔμελπεν ἓν πένθιμον βαθὺ μυρολόγι, φέρουσα ἅμα τὴν παλάμη...

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ Ὁ Ἔρωτας στὰ χιόνια   (1896) Γιώργος Κόρδης , Ο Έρωτας στα χιόνια . Ψηφιακη ζωγραφική. 2020. Η Σαπφώ Νοταρά διαβάζει το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Έρωτας στα χιόνια» [ 16΄ ] Καρδιὰ τοῦ χειμῶνος. Χριστούγεννα, Ἅις-Βασίλης, Φῶτα. Καὶ αὐτὸς ἐσηκώνετο τὸ πρωί, ἔρριπτεν εἰς τοὺς ὤμους τὴν παλιὰν πατατούκαν του, τὸ μόνον ροῦχον ὁποὺ ἐσώζετο ἀκόμη ἀπὸ τοὺς πρὸ τῆς εὐτυχίας του χρόνους, καὶ κατήρχετο εἰς τὴν παραθαλάσσιον ἀγοράν, μορμυρίζων, ἐνῷ κατέβαινεν ἀπὸ τὸ παλαιὸν μισογκρεμισμένον σπίτι, μὲ τρόπον ὥστε νὰ τὸν ἀκούη ἡ γειτόνισσα: ― Σεβτὰς εἶν᾽ αὐτός, δὲν εἶναι τσορβάς …· ἔρωντας εἶναι, δὲν εἶναι γέρωντας. Τὸ ἔλεγε τόσον συχνά, ὥστε ὅλες οἱ γειτονοποῦλες ὁποὺ τὸν ἤκουαν τοῦ τὸ ἐκόλλησαν τέλος ὡς παρατσούκλι: «Ὁ μπαρμπα-Γιαννιὸς ὁ Ἔρωντας». Διότι δὲν ἦτο πλέον νέος, οὔτε εὔμορφος, οὔτε ἄσπρα εἶχεν. Ὅλα αὐτὰ τὰ εἶχε φθείρει πρὸ χρόνων πολλῶν, μαζὶ μὲ τὸ καράβι, εἰς τὴν θάλασσαν, εἰς τὴν Μασσαλίαν. Εἶχεν ἀρχίσει τὸ στάδιόν του μὲ αὐτὴν τὴν πατατούκαν...