Λειμὼν ἀμφιλαφὴς

Η ζωή μέσα στην πρώτη κοινότητα Όλοι αυτοί ήταν αφοσιωμένοι στη διδασκαλία των αποστόλων και στη μεταξύ τους κοινωνία, στην τέλεση της θείας Ευχαριστίας και στις προσευχές. Ένα δέος τούς κατείχε όλους όσοι έβλεπαν πολλά εκπληκτικά θαύματα να γίνονται μέσω των αποστόλων. Όλοι οι πιστοί ζούσαν σε έναν τόπο και είχαν τα πάντα κοινά∙ πουλούσαν ακόμα και τα κτήματα και τα υπάρχοντά τους και μοίραζαν τα χρήματα σε όλους, ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός. Κάθε μέρα συγκεντρώνονταν με ομοψυχία στο ναό, τελούσαν τη θεία Ευχαριστία σε σπίτια, τρώγοντας την τροφή τους γεμάτοι χαρά και με απλότητα στην καρδιά. Δοξολογούσαν τον Θεό, κι όλος ο λαός τούς εκτιμούσε. Και ο Κύριος πρόσθετε κάθε μέρα στην εκκλησία αυτούς που σώζονταν. [ Πράξ . 2, 42-47 ] Η κοινοκτημοσύνη των πρώτων χριστιανών Όλοι όσοι πίστεψαν είχαν μία καρδιά και μία ψυχή. Κανείς δεν θεωρούσε ότι κάτι από τα υπάρχοντά του ήταν δικό του, αλλά όλα τα είχαν κοινά. Οι απόστολοι κήρυτταν και βεβαίωναν με μεγάλη πειστικότητα ότι ο Κύριος Ι...

Η ζωή μέσα στην πρώτη κοινότητα Όλοι αυτοί ήταν αφοσιωμένοι στη διδασκαλία των αποστόλων και στη μεταξύ τους κοινωνία , στην τέλεση της Θείας Ευχαριστίας και στις προσευχές . Ένα δέος τούς κατείχε όλους όσοι έβλεπαν πολλά εκπληκτικά θαύματα να γίνονται μέσω των αποστόλων. Όλοι οι πιστοί ζούσαν σε έναν τόπο και είχαν τα πάντα κοινά ∙ πουλούσαν ακόμα και τα κτήματα και τα υπάρχοντά τους και μοίραζαν τα χρήματα σε όλους, ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός . Κάθε μέρα συγκεντρώνονταν με ομοψυχία στο ναό, τελούσαν τη Θεία Ευχαριστία σε σπίτια, τρώγοντας την τροφή τους γεμάτοι χαρά και με απλότητα στην καρδιά. Δοξολογούσαν τον Θεό, κι όλος ο λαός τούς εκτιμούσε. Και ο Κύριος πρόσθετε κάθε μέρα στην Εκκλησία αυτούς που σώζονταν. 📜  Πράξ . 2, 42-47 [ανάγνωση: από το 7 : 34 και για 1΄ περίπου] Η κοινοκτημοσύνη των πρώτων χριστιανών Όλοι όσοι πίστεψαν είχαν μία καρδιά και μία ψυχή . Κανείς δεν θεωρούσε ότι κάτι από τα υπάρχοντά του ήταν δικό του, αλλά όλα τα είχαν κοινά . Οι απόστολοι κή...

🖌️ Αν πρέπει να διαβάσετε μόνο ένα βιβλίο της Αγίας Γραφής , αυτό θα πρέπει να είναι το Ευαγγέλιο του Λουκά . 🔸 Από γλωσσική άποψη, τα δύο βιβλία του Λουκά , το Ευαγγέλιο και οι Πράξεις των Αποστόλων (συχνά θεωρούνται από τους ειδικούς ως δύο μέρη ενός κοινού έργου), είναι ίσως τα ωραιότερα βιβλία της Καινής Διαθήκης: γραμμένα σε άψογη ελληνική, την ελληνιστική κοινή της εποχής — αλλά λογιότερης εκδοχής από αυτή των άλλων ευαγγελιστών (όπως φαίνεται από πλήθος λέξεων του Μάρκου, στον οποίο στηρίζεται, τις οποίες όμως διορθώνει προς το «αττικότερο»: « κλίνη » αντί « κράββατος », « κονιορτός » αντί « χους », « εκατοντάρχης » αντί « κεντυρίων » κ.λπ.). 🔸 Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο Λουκάς είναι ο ελληνικότερος συγγραφέας της Βίβλου [ βίος ] . Με παιδεία βαθύτατα ελληνική και λόγο ρέοντα , γλαφυρό , χαριτωμένο, αποδίδει στο ευαγγελικό μήνυμα εκείνη τη σαφήνεια, την αρμονία και το μέτρο που χαρακτηρίζουν την κλασική ελληνική σκέψη. Ο τρόπος που συντάσσει το κείμενο, οι επ...

Η Αγία Γραφή (ή Βίβλος ) είναι το “ αλφαβητάρι ” της Εκκλησίας. Η Αγία Γραφή αναφέρεται σε μια περιήγηση, μια περιπέτεια, σ’ ένα… ταξίδι · ένα μεγάλο και συναρπαστικό ταξίδι, στο οποίο περιγράφεται η συνάντηση Θεού και ανθρώπου. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για την περιγραφή μιας πορείας γεμάτης εκπλήξεις, ή μάλλον μίας συνοδοιπορίας . Η περιπέτεια ξεκινά με το ταξίδι του Αβραάμ , ο οποίος αποχωρίζεται την πατρική του εστία, και μαζί με τη γυναίκα του, τη Σάρρα του, «ανοίγεται» σε άγνωστα και ξένα μέρη, έχοντας μοναδικό όπλο την πίστη και την αφοσίωση σ’ έναν Θεό , ο οποίος συνομιλεί μαζί του και εκείνος τον αναγνωρίζει και τον ευχαριστεί ως πρόσωπο μοναδικό και ανεπανάληπτο. Η εποχή του πατριάρχη Αβραάμ και τον άμεσων απογόνων του, του γιου του Ισαάκ και του εγγονού του Ιακώβ , εκτείνεται περίπου από το 1813 ώς το 1638 π . Χ . Το ταξίδι της Βίβλου φτάνει σ’ ένα σημείο κορύφωσης τα χρόνια της Καινής Διαθήκης , με το βιβλίο της Αποκάλυψης ( 95 / 96 μ . Χ .), για να συνεχιστεί μέ...

[ Οι Χριστιανοί ] ἐ πί γ ῆ ς διατρίβουσιν [ζουν], ἀ λλ'  ἐ ν ο ὐ ραν ῷ πολιτεύονται [Από την Επιστολή προς Διόγνητον ]. Μεμνημένοι τοίνυν τ ῆ ς σωτηρίου ταύτης ἐ ντολ ῆ ς, κα ὶ πάντων τ ῶ ν ὑ π ὲ ρ ἡ μ ῶ ν γεγενημένων, το ῦ σταυρο ῦ , το ῦ τάφου, τ ῆ ς τριημέρου ἀ ναστάσεως, τ ῆ ς ε ἰ ς ο ὐ ρανο ὺ ς ἀ ναβάσεως, τ ῆ ς ἐ κ δεξι ῶ ν καθέδρας, τ ῆ ς δευτέρας κα ὶ ἐ νδόξου πάλιν παρουσίας … [Από τη Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ευχή της Αναφοράς ]. 👉  Βιβλίο Θρησκευτικών Α΄ Λυκείου , σελ. 46 και 57. 👉   Βιβλίο Θρησκευτικών Β΄ Γυμνασίου , σελ. 41. Μιλάει ο  Γεώργιος Φίλιας , καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών [ 12 ΄ ]. Ο σύγχρονος χριστιανός, αν και επηρεασμένος πολυεπίπεδα από την φύση του μοντέρνου τρόπου ζωής, γνωρίζει πως η ενεργή συμμετοχή του στα μυστήρια της Εκκλησίας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την σωτηρία του. Αυτό όμως που αγνοεί (άλλοτε εκούσια και άλλοτε ακούσια) είναι πως στο σωτηριολογικό μήνυμα τ...

Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά , όταν αντιμετωπίζουν κάποιο θέμα υγείας, απευθύνονται σε γιατρούς που έχουν πείρα στην αναίμακτη ιατρική και χειρουργική και μπορούν να εφαρμόσουν θεραπείες που δεν περιλαμβάνουν τη χρήση αίματος. Οι λόγοι άρνησης  της μετάγγισης αίματος  εκ μέρους των Μαρτύρων του Ιεχωβά  είναι πρωτίστως θρησκευτικοί και όχι ιατρικοί. Τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη δίνεται ξεκάθαρα η εντολή της αποχής από το αίμα . ( Γένεσις   9:4· Λευιτικόν   17:​10· Δευτερονόμιο  12:​23· Πράξεις 15:​28-29) Επίσης, σύμφωνα με τη θεολογία τους, στα μάτια του Θεού το αίμα αντιπροσωπεύει τη ζωή. ( Λευιτικόν   17:​14) Συνεπώς, δεν βάζουν ξένο αίμα στο σώμα τους επειδή θεωρούν ότι έτσι είναι υπάκουοι στον Θεό και τον σέβονται ως τον «Δότη της Ζωής». Για περισσότερες πληροφορίες, βλ. στην  επίσημη ιστοσελίδα των Μαρτύρων του Ιεχωβά , απ' όπου έχουν ληφθεί και όσα μεταφέρονται εδώ με ελαφρές τροποποιήσεις. Βλ. επίσης το δημοσίευμα σχετικά με τον ...

Οι Πράξεις των Αποστόλων καταγράφουν το ξεκίνημα μιας πορείας με την οποία η πίστη των λιγοστών μαθητών και ακολούθων του Ιησού Χριστού μετεξελίχθηκε από ιουδαϊκή αίρεση σε αυτόνομη θρησκεία, οδηγώντας στη συγκρότηση του θεσμού της χριστιανικής Εκκλησίας , που θα κυριαρχήσει θρησκευτικά, πνευματικά και πολιτικά στην Ευρώπη τους κατοπινούς αιώνες. Από το επίμετρο του Νίκου Αναστασόπουλου , στη μετάφραση των Πράξεων των Αποστόλων  από τον Λάμπη Καψετάκη (Άρτος Ζωής, Αθήνα, 2023), σελ. 197.  

Από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων , κεφ. 5, στ. 1-11  [ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ] . 1 Ἀνὴρ δέ τις Ἁνανίας ὀνόματι σὺν Σαπφείρῃ τῇ γυναικὶ αὐτοῦ ἐπώλησε κτῆμα 2 καὶ ἐνοσφίσατο [ απόκρυψε, παρακράτησε κρυφά ] ἀπὸ τῆς τιμῆς, συνειδυίας καὶ τῆς γυναικός αὐτοῦ, καὶ ἐνέγκας μέρος τι παρὰ τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων ἔθηκεν. 3 εἶπε δὲ Πέτρος· Ἁνανία, διατί ἐπλήρωσεν ὁ σατανᾶς τὴν καρδίαν σου ψεύσασθαί σε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον καὶ νοσφίσασθαι ἀπὸ τῆς τιμῆς τοῦ χωρίου; 4 οὐχὶ μένον σοι ἔμενε καὶ πραθὲν ἐν τῇ σῇ ἐξουσίᾳ ὑπῆρχε; τί ὅτι ἔθου ἐν τῇ καρδίᾳ σου τὸ πρᾶγμα τοῦτο; οὐκ ἐψεύσω ἀνθρώποις, ἀλλὰ τῷ Θεῷ. 5 ἀκούων δὲ ὁ Ἁνανίας τοὺς λόγους τούτους πεσὼν ἐξέψυξε, καὶ ἐγένετο φόβος μέγας ἐπὶ πάντας τοὺς ἀκούοντας ταῦτα. 6 ἀναστάντες δὲ οἱ νεώτεροι συνέστειλαν αὐτὸν καὶ ἐξενέγκαντες ἔθαψαν. 7 Ἐγένετο δὲ ὡς ὡρῶν τριῶν διάστημα καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ, μὴ εἰδυῖα τὸ γεγονὸς, εἰσῆλθεν. 8 ἀπεκρίθη δὲ αὐτῇ ὁ Πέτρος· Εἰπέ μοι, εἰ τοσούτου τὸ χωρίον ἀπέδοσθε; ἡ δὲ εἶπε· Ναί, τοσούτου. 9 ὁ δὲ Πέτρος εἶπ...