Λειμὼν ἀμφιλαφὴς

Dai Canti di Giacomo Leopardi (1829) [ ΠΗΓΗ ] La donzelletta vien dalla campagna, In sul calar del sole, Col suo fascio dell’erba; e reca in mano Un mazzolin di rose e di viole, Onde, siccome suole, Ornare ella si appresta Dimani, al dì di festa, il petto e il crine. Siede con le vicine Su la scala a filar la vecchierella, Incontro là dove si perde il giorno; E novellando vien del suo buon tempo, Quando ai dì della festa ella si ornava, Ed ancor sana e snella Solea danzar la sera intra di quei Ch’ebbe compagni dell’età più bella. Già tutta l’aria imbruna, Torna azzurro il sereno, e tornan l’ombre Giù da’ colli e da’ tetti, Al biancheggiar della recente luna. Or la squilla dà segno Della festa che viene; Ed a quel suon diresti Che il cor si riconforta. I fanciulli gridando Su la piazzuola in frotta, E qua e là saltando, Fanno un lieto romore: E intanto riede alla sua parca mensa, Fischiando, il zappatore, E seco pensa al dì del suo riposo. Poi quando intorno è spenta ogni altra face, ...

Η θεραπεία των δαιμονισμένων στα Γέργεσα στο Μτ . 8 : 28-34  (πρβλ. Μκ . 5 : 1-20 · Λκ . 8 : 26-39 ) Όταν [ο Ιησούς] έφτασε στην απέναντι όχθη, στην περιοχή των Γεργεσηνών, τον συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι που έρχονταν από τα μνήματα, τόσο φοβεροί, που κανένας δεν τολμούσε να περάσει από κείνον το δρόμο. Και με κραυγές του έλεγαν: «Τι δουλειά έχεις εσύ μ’ εμάς, Υιέ του Θεού; Ήρθες εδώ να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας;» Μακριά απ’ αυτούς έβοσκε ένα μεγάλο κοπάδι από χοίρων. Και οι δαίμονες τον παρακαλούσαν λέγοντας: «Αν είναι να μας διώξεις, άφησέ μας να πάμε στο κοπάδι των χοίρων». Κι εκείνος τους είπε: «Πηγαίνετε». Αυτοί βγήκαν και πήγαν στο κοπάδι των χοίρων. Και όλο το κοπάδι των χοίρων όρμησε και γκρεμίστηκε στη λίμνη και πνίγηκαν μέσα στα νερά. Οι βοσκοί έφυγαν, πήγαν στην πόλη και ανάγγειλαν όλα τα συμβάντα και ό,τι έγινε με τους δαιμονισμένους. Βγήκε τότε όλη η πόλη να συναντήσει τον Ιησού , κι όταν τον είδαν , τον παρακάλεσαν να φύγει από την περιοχή τους . [ 9:1 ] ...

Gennaro Sasso :  Riflessione sul celebre saggio di Benedetto Croce « Perché non possiamo non dirci  “ cristiani ” » [ RAI CULTURA ]. © FOTO Il saggio di Benedetto  Croce del 1942, Perché non possiamo non dirci "cristiani" , nasce, secondo Gennaro Sasso, dalla preoccupazione, avvertita dal grande filosofo abruzzese, che negli anni della Seconda Guerra Mondiale si stesse giocando la sorte ultima della civiltà occidentale . È come se Croce contrapponesse il Dio cristiano, che è il Dio dell’amor e al dio germanico che è il dio della distruzione , la figura di Cristo a quella di Wotan . Il cristianesimo è inteso pertanto come elemento della civiltà occidentale contrapposto alla distruzione di quella stessa civiltà. I l cristianesimo è stato la più grande rivoluzione che l’umanità abbia mai compiuta : così grande, così comprensiva e profonda, così feconda di conseguenze, così inaspettata e irresistibile nel suo attuarsi, che non maraviglia che sia apparso o possa apparire un ...

Erik Pietro Sganzerla   —  Michele Augusto Riva :  « The Disease of the Italian Poet Giacomo Leopardi (1798-1837): A Case of Juvenile Ankylosing Spondylitis in the 19th Century? » [ Journal of Clinical Rheumatology , Volume 23, Number 4, June 2017  •  DOI: 10.1097/RHU.0000000000000534 ] Giacomo Leopardi   © (Recanati, 29 June 1798 – Napoli, 14  June 1837) ABSTRACT Some authors sustained that the pessimistic thought of the Italian writer and philosopher Giacomo Leopardi ( 1798 - 1837 ) may be attributed to his unhappy life, characterized by several health problems . His philosophical theories appear as the result of depressive and melancholic state , related to his precarious health conditions, so limiting their intrinsic values. Several authors formulated various hypotheses on the diseases that Leopardi suffered from and postulated different theories on the cause of his early death. This article assumed that Leopardi may have been affected by juv...

Ο κατάλογος των χαιρετισμών στην κατακλείδα της Επιστολής προς Ρωμαίους , τους οποίους στέλνει ο Παύλος στα πρόσωπα της Εκκλησίας της Ρώμης, αρχίζει με ένα ζευγάρι που γνώρισε στην Κόρινθο , όπου είχε μετακομίσει από τη Ρώμη μετά το πρώτο αντισημιτικό πογκρόμ του αυτοκράτορα Κλαυδίου ( 49 μ.Χ.): Ἀσπάσασθε Πρίσκαν καὶ Ἀκύλαν τοὺς συνεργούς μου ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, οἵτινες ὑπὲρ τῆς ψυχῆς μου τὸν ἑαυτῶν τράχηλον ὑπέθηκαν, οἷς οὐκ ἐγὼ μόνος εὐχαριστῶ ἀλλὰ καὶ πᾶσαι αἱ ἐκκλησίαι τῶν ἐθνῶν, καὶ τὴν κατ΄ οἶκον αὐτῶν ἐκκλησίαν ( Ρωμ . 16 : 3-4 ). Paul staying in the house of Saints Aquila and Priscilla , by Jan van de Venne , 17th century: Paul is at left, writing a letter; Priscilla is at right, spinning, and her husband Aquila is in the background, working on the loom [ ΠΗΓΗ ]. Είναι χαρακτηριστικό, ως προς τη θέση της  γυναίκας στις Πράξεις των Αποστόλων  και στις Επιστολές του Παύλου, ότι πρώτα κατονομάζεται η Πρίσκα / Πρίσκιλλα , που επεξεργάζονταν δέρμα και ...

  Νίκος Ἀ . Ματσούκας , « Ἕξι ποιήματα »,  Θρακικά Χρονικά , τχ.  44  ( 1990 ), σελ. 26.

« Οἶδα γὰρ ὅτι ἀένναός ἐστιν ὁ ἐκλύειν με μέλλων ἐπὶ γῆς, ἀναστήσει δὲ τὸ δέρμα μου τὸ ἀναντλοῦν ταῦτα· παρὰ γὰρ Κυρίου ταῦτά μοι συνετελέσθη, ἃ ἐγὼ ἐμαυτῷ συνεπίσταμαι, ἃ ὁ ὀφθαλμός μου ἑώρακε καὶ οὐκ ἄλλος, πάντα δέ μοι συντετέλεσθαι ἐν κόλπῳ ». « Μα όχι! Ξέρω πως ζει ο Θεός, ο υπερασπιστής μου, και πως θα πει τον τελευταίο λόγο εδώ στη γη. Τώρα που ’χει κουρελιαστεί το δέρμα μου και σάρκα δεν υπάρχει πια πάνω στα κόκαλά μου, τώρα θέλω να δω το Θεό. Τώρα, και με τα ίδια μου τα μάτια θέλω να τον δω, αυτόν τον ίδιο κι όχι άλλον, ξένο. Τα σωθικά μου λιώνουν, μ’ ετούτη τη λαχτάρα ». 👉 Ιώβ , 19 , 25-27 . Gustave Doré (1891) La Grande Bible de Tours Job's three friends come to see him in bis affliction Στις 6 Μαΐου η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του δικαίου Ιώβ , ενός  προσώπου που υπήρξε το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα καρτερίας και  εμπιστοσύνης στη δικαιοσύνη του Θεού σε ολόκληρη τη Γραφή . [...] Οι τρεις φίλοι του, οι οποίοι έρχονται  να σταθούν δίπλα του στη συμφορ...

   Il cinque maggio . Ode 18-20 luglio 1821       Ei fu. Siccome immobile,          dato il mortal sospiro,        stette la spoglia immemore        orba di tanto spiro, 5         così percossa, attonita        la terra al nunzio sta,        muta pensando all’ultima        ora dell’uom fatale;        né sa quando una simile 10       orma di piè mortale        la sua cruenta polvere        a calpestar verrà.        Lui folgorante in solio        vide il mio genio e tacque; 15       quando, con vece assidua,        cadde, risorse e giacque,        di mille voci al sonito        mista la...

  Quarant'anni dei Sommersi e i salvati di Primo Levi - La zona grigia, la rete tedesca, l'Europa [ 28 aprile 2026 |  5 h ] Quarant'anni dei Sommersi e i salvati di Primo Levi - La zona grigia, la rete tedesca, l'Europa   [ 29 aprile 2026 |  6 h 45 ]