Λειμὼν ἀμφιλαφὴς

Ο κατάλογος των χαιρετισμών στην κατακλείδα της Επιστολής προς Ρωμαίους , τους οποίους στέλνει ο Παύλος στα πρόσωπα της Εκκλησίας της Ρώμης, αρχίζει με ένα ζευγάρι που γνώρισε στην Κόρινθο , όπου είχε μετακομίσει από τη Ρώμη μετά το πρώτο αντισημιτικό πογκρόμ του αυτοκράτορα Κλαυδίου ( 49 μ.Χ.): Ἀσπάσασθε Πρίσκαν καὶ Ἀκύλαν τοὺς συνεργούς μου ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, οἵτινες ὑπὲρ τῆς ψυχῆς μου τὸν ἑαυτῶν τράχηλον ὑπέθηκαν, οἷς οὐκ ἐγὼ μόνος εὐχαριστῶ ἀλλὰ καὶ πᾶσαι αἱ ἐκκλησίαι τῶν ἐθνῶν, καὶ τὴν κατ΄ οἶκον αὐτῶν ἐκκλησίαν ( Ρωμ . 16 : 3-4 ). Paul staying in the house of Saints Aquila and Priscilla , by Jan van de Venne , 17th century: Paul is at left, writing a letter; Priscilla is at right, spinning, and her husband Aquila is in the background, working on the loom [ ΠΗΓΗ ]. Είναι χαρακτηριστικό, ως προς τη θέση της  γυναίκας στις Πράξεις των Αποστόλων  και στις Επιστολές του Παύλου, ότι πρώτα κατονομάζεται η Πρίσκα / Πρίσκιλλα , που επεξεργάζονταν δέρμα και ...

Γιώργος Κόρδης Η « Φόνισσα » του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη , ένα από τα κορυφαία έργα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1903 στο περιοδικό Παναθήναια με τον υπότιτλο «Κοινωνικόν μυθιστόρημα». Πρόκειται για ένα βαθιά ψυχογραφικό κείμενο, όπου η κοινωνική κριτική και η ηθική αγωνία συνυφαίνονται σε μια αφήγηση μεγάλης έντασης. Κεντρικό πρόσωπο είναι η « Χαδούλα, η λεγομένη Φράγκισσα, ή άλλως Φραγκογιαννού » , μια γυναίκα που, εγκλωβισμένη σε μια παραμορφωμένη αίσθηση δικαιοσύνης , οδηγείται σε μια σειρά φόνων μικρών κοριτσιών. Μέσα από τη μορφή της, ο Παπαδιαμάντης αποτυπώνει με μοναδική διεισδυτικότητα τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης και τη σύγκρουση ανάμεσα στο άτομο και την κοινωνία. Η παρούσα έκδοση συνοδεύεται από τον εικαστικό διάλογο του Γιώργου Κόρδη , ο οποίος εικονογραφεί τη «Φόνισσα» μετατρέποντας το βιβλίο σε μια σύγχρονη ζωοφόρο . Με αναφορές στην παράδοση της αγιογραφίας και με έντονο ηθικό και πνευματικό βάθος, οι εικόνες λειτουργούν ως εξομολογ...

Τάχα δὲν ἦτον οἰκοκυρὰ κι αὐτὴ στὸ σπίτι της καὶ στὴν αὐλήν της; Τάχα δὲν ἦτο κι αὐτή, ἕναν καιρόν, νέα μὲ ἀνατροφήν; Εἶχε μάθει γράμματα εἰς τὰ σχολεῖα. Εἶχε πάρει τὸ δίπλωμά της ἀπὸ τὸ Ἀρσάκειον. Κ᾽ ἐτήρει ὅλα τὰ χρέη της τὰ κοινωνικά, καὶ μετήρχετο τὰ οἰκιακὰ ἔργα της, καλύτερ᾽ ἀπὸ καθεμίαν. Εἶχε δὲ μεγάλην καθαριότητα εἰς τὸ σπίτι της, κ᾽ εἰς τὰ κατώφλιά της, πρόθυμη ν᾽ ἀσπρίζῃ καὶ νὰ σφουγγαρίζῃ χωρὶς ποτὲ νὰ βαρύνεται, καὶ χωρὶς νὰ δεικνύῃ τὴν παραξενιὰν ἐκείνην, ἥτις εἶναι συνήθης εἰς ὅλας τὰς γυναῖκας τὰς ἀγαπώσας μέχρις ὑπερβολῆς τὴν καθαριότητα. Καὶ ὅταν ἔμβαινεν ἡ Μεγάλη Ἑβδομάς , ἐδιπλασίαζε τ᾽ ἀσπρίσματα καὶ τὰ πλυσίματα, τόσον ὁποὺ ἔκαμνε τὸ πάτωμα ν᾽ ἀστράφτῃ, καὶ τὸν τοῖχον νὰ ζηλεύῃ τὸ πάτωμα. Ἤρχετο ἡ Μεγάλη Πέμπτη καὶ αὐτὴ ἄναφτε τὴν φωτιάν της, ἔστηνε τὴν χύτραν της, κ᾽ ἔβαπτε κατακκόκινα τὰ πασχαλινὰ αὐγά. Ὕστερον ἡτοίμαζε τὴν λεκάνην της, ἐγονάτιζεν, ἐσταύρωνε τρεῖς φορὲς τ᾽ ἀλεύρι, κ᾽ ἐζύμωνε καθαρὰ καὶ τεχνικὰ τὶς κουλοῦρες, κ᾽ ἐνέπηγε σταυροειδῶς ἐπάνω τὰ κόκκ...

  Θανάσης Παπαθανασίου :  Ποια η θέση της γυναίκας στην εκκλησία; [14΄]