Λειμὼν ἀμφιλαφὴς

Ηχητικό βιβλίο [ 15΄ ] Ο ΑΛΙΟΣΑ ήταν ο μικρότερος αδερφός. Τον φώναζαν Τσουκάλι γιατί η μάνα του τον έστειλε κάποτε να πάει ένα τσουκάλι γάλα στη γυναίκα του διάκου κι αυτός σκόνταψε κι έσπασε το τσουκάλι. Η μάνα του τον έδειρε και τα παιδιά άρχισαν να τον πειράζουν «Τσουκάλι». Του 'μεινε από τότε το παρατσούκλι « ο Αλιόσα το Τσουκάλι ». Ο Αλιόσα ήταν αχαμνός , ξερακιανός, αυτιάς, τ' αυτιά του πετούσαν σαν φτερούγες κι η μύτη του ήταν μεγάλη. Τα παιδιά τον κορόιδευαν: «Του Αλιόσα η μύτη ξεχωρίζει σαν την καλαμιά στον κάμπο». Το χωριό είχε σχολείο, όμως ο Αλιόσα δεν έπαιρνε τα γράμματα και δεν είχε και χρόνο για μαθήματα. Ο μεγάλος του αδερφός έμενε και δούλευε σ' έναν έμπορο στην πόλη κι ο Αλιόσα από πολύ μικρός άρχισε να βοηθά τον πατέρα του. Ήταν έξι χρονών και με την αδερφούλα του έβγαζε στη βοσκή τα πρόβατα και την αγελάδα κι ήταν ακόμη αγοράκι όταν άρχισε να φυλάγει τ' άλογα μέρα και νύχτα. Από δώδεκα χρονών όργωνε και κουβαλούσε πράγματα με το κάρο. Δεν ήταν δυ...

Palermo , dopo lo sbarco gli immigrati passano la notte in chiesa | Παλέρμο, μετά την απόβαση οι μετανάστες περνούν τη νύχτα στην εκκλησία (10/6/2014) – Άη Νικόλα μου, χανόμαστε! Έρχονται! Το νησί σου αλώνεται . Καραβιές φτάνουν απ΄ απέναντι. – Ποιοι έρχονται, Κοσμά μου; Τόσα χρόνια επίτροπος εδώ στην εκκλησιά μου και δεν σε ξανάδα έτσι ταραγμένο. – Αυτοί , αυτοί , από απέναντι . – Ε, και πώς κάνεις έτσι; Μαζί τους ήμουν και δεν είδα παρά μόνο θαλασσοπνιγμένους με κουρελιασμένες  βάρκες . – Γι’ αυτούς μιλάω, Άη Νικόλα μου. Γι’ αυτούς. – Κι από αυτούς θα χαθείτε, ευλογημένε; Από παιδιά , γέρους κι ετοιμόγεννες ; – Δε φοβάμαι αυτούς, Άγιέ μου. Αντίθετα, τους συμπονάω. Αυτά που φέρνουν μαζί τους φοβάμαι . – Και τι φέρνουν; – Τη φτώχια τους. Την απελπισία τους. Δε χωράνε πια. Πού θα κουρνιάσουν; Τι θα φάνε; Θα μας πνίξουν. Δε φταίνε αυτοί... αλλά θα μας πνίξουν. – Αχ! Κοσμά μου, δε βλέπεις; Έφτασε η ώρα. – Ποια ώρα, Άη Νικόλα μου; – Η ώρα να διαλέξεις κι εσύ κι ο...

Christmas Card from a Hooker in Minneapolis Tom Waits ( Blue Valentine , 1978 ) Hey Charlie I'm pregnant and living on 9 th Street right above a dirty bookstore off Euclid Avenue and I stopped takin dope and I quit drinkin whiskey and my old man plays the trombone and works out at the track he says that he loves me even though it's not his baby he says that he'll raise him up like he would his own son and he gave me a ring that was worn by his mother and he takes me out dancin every Saturday night and hey Charlie I think about you everytime I pass a fillin station on account of all the grease you used to wear in your hair and I still have that record of Little Anthony and the Imperials but someone stole my record player now how do you like that? hey Charlie I almost went crazy after Mario got busted I went back to Omaha to live with my folks but everyone I used to know was either dead or in prison so I came back to Minneapolis this time I think I...

Εργο του Μπάμπη Πυλαρινού Ὁ  Ἅγιος Διονύσιος ὁ Νέος ,   ἐπίσκοπος Αἰγίνης ,   ὁ ἐκ Ζακύνθου ,  ἐλέγετο κατὰ κόσμον  Γραδενῖγος  ἢ  Δραγανῖγος   Σιγοῦρος . Ἦταν γυιὸς τοῦ  Μωκίου Σιγούρου  καὶ τῆς  Παυλίνας Βάλβη . Γεννήθηκε τὸ  1547  στὸ χωριὸ Αἰγιαλὸς τῆς νήσου Ζακύνθου καὶ πέθανε στὶς  17 Δεκεμβρίου  1622 . Καταγόταν ἀπὸ τὴν περιφανῆ καὶ ἐπίσημη  οἰκογένεια τῶν Σιγούρων . Τὶς ρίζες της τὶς εἶχε ἡ οἰκογένεια αὐτὴ στὴ  Νορμανδία . Κατόπιν ἤρθανε στὴν  Ἰταλία  καὶ ἀπὸ ἐκεῖ  διαπεραιώθηκαν  στὴν  Ζάκυνθο . Ὁ ἄρχοντας τῆς Ζακύνθου τοὺς δώρησε κτήματα νοτιοδυτικά του νησιοῦ. Ἡ οἰκογένεια αὐτὴ ἦταν ἡρωϊκή.  Διακρίθηκε στοὺς  πολέμους τῶν Βενετῶν ἐναντίον τῶν Τούρκων . Γι᾿ αὐτὸ πέτυχαν ἀπὸ τὴν Βενετικὴ Γερουσία, ὄχι μόνο τὴν  ἀναγνώριση τῆς κτηματικῆς δωρεᾶς , ἀλλὰ καὶ τὴν  ἐγγραφή τους στὸ βιβλίο τῶν ἀριστοκρατῶν . Ἀπὸ αὐτὴν τὴν οἰκογένεια οἱ περισσότεροι ἔγιναν...

Lettera del Santo Padre ai Vescovi degli Stati Uniti d’America  (11.02.2025) Dear Brothers in the Episcopate, I am writing today to address a few words to you in these delicate moments that you are living as Pastors of the People of God who walk together in the United States of America. 1 . The journey from slavery to freedom that the People of Israel traveled, as narrated in the Book of Exodus , invites us to look at the reality of our time, so clearly marked by the phenomenon of migration , as a decisive moment in history to reaffirm not only our faith in a God who is always close, incarnate, migrant and refugee , but also the infinite and transcendent dignity of every human person . [1] 2 . These words with which I begin are not an artificial construct. Even a cursory examination of the Church’s social doctrine emphatically shows that Jesus Christ is the true Emmanuel (cf.  Mt  1:23 ); he did not live apart from the difficult experience of being expelled from his ow...