Λειμὼν ἀμφιλαφὴς

Τριανταφυλλόπουλος Νίκος Δ . , « Ενιαυτός. Βιβλιοκρισίες. Π.Β. Πάσχου,  Παπαδιαμάντης – Μνήμη δικαίου μετ' εγκωμίων , Εκδόσεις Αρμός, Αθήνα 1991 [κυκλοφόρησε το 1992] σσ. 266 »,  Παπαδιαμαντικά Τετράδια ,  τχ. 2  (Φθινόπωρο 1993), σ. 208-210. 👉 Η τρέχουσα ανατύπωση του βιβλίου από τις εκδόσεις Αρμός

Φρειδερίκος Φάρραρ - Ὁ βίος τοῦ Χριστοῦ Frederic William Farrar - Life of Christ  [1874] Μετάφρασις ἐκ τοῦ ἀγγλικοῦ ὑπὸ Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη Ἐκ τῶν Καταστημάτων «Ἀκροπόλεως», Ἐν Ἀθήναις, 1898 , σελ. 416. Τὸ πλῆρες κείμενον  ἐδῶ ( pdf ) καὶ ἐδῶ (μονοτονικόν)

Γιώργος Κόρδης Η « Φόνισσα » του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη , ένα από τα κορυφαία έργα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1903 στο περιοδικό Παναθήναια με τον υπότιτλο «Κοινωνικόν μυθιστόρημα». Πρόκειται για ένα βαθιά ψυχογραφικό κείμενο, όπου η κοινωνική κριτική και η ηθική αγωνία συνυφαίνονται σε μια αφήγηση μεγάλης έντασης. Κεντρικό πρόσωπο είναι η « Χαδούλα, η λεγομένη Φράγκισσα, ή άλλως Φραγκογιαννού » , μια γυναίκα που, εγκλωβισμένη σε μια παραμορφωμένη αίσθηση δικαιοσύνης , οδηγείται σε μια σειρά φόνων μικρών κοριτσιών. Μέσα από τη μορφή της, ο Παπαδιαμάντης αποτυπώνει με μοναδική διεισδυτικότητα τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης και τη σύγκρουση ανάμεσα στο άτομο και την κοινωνία. Η παρούσα έκδοση συνοδεύεται από τον εικαστικό διάλογο του Γιώργου Κόρδη , ο οποίος εικονογραφεί τη «Φόνισσα» μετατρέποντας το βιβλίο σε μια σύγχρονη ζωοφόρο . Με αναφορές στην παράδοση της αγιογραφίας και με έντονο ηθικό και πνευματικό βάθος, οι εικόνες λειτουργούν ως εξομολογ...

  55 διηγήματα του Δωδεκαημέρου Μικρός Αναγνώστης | Ηχητικά Βιβλία

Δεξιόθεν τοῦ ἱερέως ἐκάθητο ὁ μπαρμπα-Μηλιός, προεστὼς ἅμα καὶ πρόθυμος θεράπων τῆς κοινότητος, ἠξεύρων νὰ ψήνῃ ὡς οὐδεὶς ἄλλος τὸ ἀρνί, λιανίζων μεθοδικώτατα δι᾽ ὅλους, καὶ τρώγων ἅμα καὶ προπίνων. Εἰς τὰς προπόσεις μάλιστα δὲν εἶχεν ἐφάμιλλον. Μετὰ τὴν σύντομον καὶ τυπικὴν τοῦ ἱερέως πρόποσιν, ἐγερθεὶς ὁ μπαρμπα-Μηλιός, κρατῶν τὴν τσότραν τὴν ἑπταόκαδον, ἤρχισε νὰ χαιρετίζῃ τοὺς πάντας καὶ ἕνα ἕκαστον ὡς ἑξῆς· ― Χριστὸς Ἀνέστη! ἀληθινὸς ὁ Κύριος! Ζῇ καὶ βασιλεύει εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας! Εἶτα μετὰ τὸ προοίμιον, εἰσῆλθεν εἰς τὴν οὐσίαν· ― Γειά μας! καλὴ γειά! διάφορο! καλὴ καρδιά! Παπά μ᾽, νὰ χαίρεσαι τὸ πετραχήλι σ᾽! Παπαδιά, νὰ χαίρεσαι τὸν παπά σ᾽ καὶ τὰ παιδάκια σ᾽! Ξάδερφε Θοδωρή! νὰ ζήσῃς, νὰ τς χαίρεσαι! Κουμπάρε Παναγιώτη! ὅπως ἔτρεξες μὲ τὸ λάδ᾽ νὰ τρέξῃς καὶ μὲ τὸ κλῆμα! Συμπεθέρα Κρατήρα! Νὰ χαίρεσαι, μ᾽ ἕναν καλὸν γαμπρό! Ἀνιψιὲ Γιώργη! Τίμια στέφανα! στὸ γάμο σας νὰ χαροῦμε. Κουμπάρα Κυπαρισσού! μὲ μιὰ καλὴ νύφη, νὰ ζήσῃς, νὰ χαρῇς! ἐβίβα ὅλοι! Τέ-περ-τε! Πάντα χαρούμενοι!...

Τάχα δὲν ἦτον οἰκοκυρὰ κι αὐτὴ στὸ σπίτι της καὶ στὴν αὐλήν της; Τάχα δὲν ἦτο κι αὐτή, ἕναν καιρόν, νέα μὲ ἀνατροφήν; Εἶχε μάθει γράμματα εἰς τὰ σχολεῖα. Εἶχε πάρει τὸ δίπλωμά της ἀπὸ τὸ Ἀρσάκειον. Κ᾽ ἐτήρει ὅλα τὰ χρέη της τὰ κοινωνικά, καὶ μετήρχετο τὰ οἰκιακὰ ἔργα της, καλύτερ᾽ ἀπὸ καθεμίαν. Εἶχε δὲ μεγάλην καθαριότητα εἰς τὸ σπίτι της, κ᾽ εἰς τὰ κατώφλιά της, πρόθυμη ν᾽ ἀσπρίζῃ καὶ νὰ σφουγγαρίζῃ χωρὶς ποτὲ νὰ βαρύνεται, καὶ χωρὶς νὰ δεικνύῃ τὴν παραξενιὰν ἐκείνην, ἥτις εἶναι συνήθης εἰς ὅλας τὰς γυναῖκας τὰς ἀγαπώσας μέχρις ὑπερβολῆς τὴν καθαριότητα. Καὶ ὅταν ἔμβαινεν ἡ Μεγάλη Ἑβδομάς , ἐδιπλασίαζε τ᾽ ἀσπρίσματα καὶ τὰ πλυσίματα, τόσον ὁποὺ ἔκαμνε τὸ πάτωμα ν᾽ ἀστράφτῃ, καὶ τὸν τοῖχον νὰ ζηλεύῃ τὸ πάτωμα. Ἤρχετο ἡ Μεγάλη Πέμπτη καὶ αὐτὴ ἄναφτε τὴν φωτιάν της, ἔστηνε τὴν χύτραν της, κ᾽ ἔβαπτε κατακκόκινα τὰ πασχαλινὰ αὐγά. Ὕστερον ἡτοίμαζε τὴν λεκάνην της, ἐγονάτιζεν, ἐσταύρωνε τρεῖς φορὲς τ᾽ ἀλεύρι, κ᾽ ἐζύμωνε καθαρὰ καὶ τεχνικὰ τὶς κουλοῦρες, κ᾽ ἐνέπηγε σταυροειδῶς ἐπάνω τὰ κόκκ...

Γιώργος Κόρδης Ναύτης έτοιμος να πέσει αύριο ( 6 Ιανουαρίου 2024 ) στις κρύες θάλασσες για τον σταυρό. Παπαδιαμαντικό . Μικτή τεχνική (αυγοτέμπερα και ξηρά παστέλ σε καρτολίνα). 30χ40 εκ. Αλεξανδρος   Παπαδιαμαντης Φ ῶ τα -  Ὁ λόφωτα  (1894) Ἐ κινδύνευε ν ὰ βυθισθ ῇ ε ἰ ς τ ὸ κ ῦ μα ἡ μικρ ὴ βάρκα το ῦ Κωνσταντ ῆ το ῦ Πλαντάρη, πλέουσα ἀ νάμεσα ε ἰ ς βουν ὰ κυμάτων, ἕ καστον τ ῶ ν ὁ ποίων ἤ ρκει δι ὰ ν ὰ ἀ νατρέψ ῃ πολλ ὰ κα ὶ δυνατ ὰ σκάφη κα ὶ ν ὰ μ ὴ ἀ ποκάμ ῃ , κα ὶ ε ἰ ς ἀ βύσσους, ἑ κάστη τ ῶ ν ὁ ποίων θ ὰ ἦ το ἱ καν ὴ ν ὰ καταπί ῃ ἑ κατ ὸ ν καράβια κα ὶ ν ὰ μ ὴ χορτάσ ῃ . Ὀ λίγον ἀ κόμη κα ὶ θ ὰ κατεποντίζετο. Ἄ γριος ἐ φύσα βορρ ᾶ ς, ὀ ργώνων βαθέως τ ὰ κύματα, κα ὶ ἡ μικρ ὰ φελούκα  [1] , δι ὰ ν ὰ μ ὴ ν ἀ ρμενίζ ῃ κατεπάν ᾽ τ ὸ ν ἀ έρα, ε ἶ χε μαϊνάρει  [2] τ ὸ πανί της, κα ὶ ε ἶ χε μείνει ξυλάρμενη  [3] κα ὶ ὠ ρτσάριζε  [4] κ ᾽ ἐ δοκίμαζε ν ὰ κάμ ῃ βόλτες  [5] . Το ῦ κάκου. Μετ ᾽ ὀ λίγον ἡ...