Λειμὼν ἀμφιλαφὴς

[Η] χριστιανική ανθρωπολογία , που για μεγάλο διάστημα υπήρξε πλειοψηφικό ρεύμα στις δυτικές χώρες, απέδιδε απεριόριστη σημασία σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, από τη σύλληψη μέχρι το θάνατο. Αυτή η σημασία πρέπει να συσχετίζεται με το γεγονός πως οι χριστιανοί πίστευαν στην ύπαρξη, στο εσωτερικό του ανθρώπινου σώματος, μιας ψυχής – ψυχής αθάνατης και προορισμένης να συνδεθεί εντέλει με τον Θεό. Υπό την επήρεια της προόδου στη βιολογία έμελλε ν’ αναπτυχθεί λίγο-λίγο, τον 19ο και τον 20ό αιώνα, μια υλιστική ανθρωπολογία , ριζικά διαφορετική στις παραδοχές της και πολύ πιο μετριοπαθής στις ηθικές επιταγές της. Από τη μια το έμβρυο , μικρή κυτταρική μάζα σε κατάσταση προοδευτικής διαφοροποίησης, δεν θεωρείτο αυτόνομη ατομική ύπαρξη παρά μονάχα με την προϋπόθεση ότι συγκεντρώνει κάποια κοινωνική συναίνεση (απουσία αναπηρικού γενετικού ελαττώματος, συμφωνία των γονέων). Από την άλλη, ο ηλικιωμένος , ένας σωρός από όργανα σε συνεχή κατάρρευση, δεν μπορούσε στην πραγματικότητα να διεκδικήσει το δικ...