Τά Χριστούγεννα τοῦ Φοίβου Δεληβοριά
Φοῖβος Δεληβοριάς (2003) Χριστούγεννα Δέν περιμένω ὅ μως τίποτα πιά Τόν Ἁ ϊ-Βασίλη ἁ πλ ῶ ς τόν λέγαν «μπαμπά» Κι ε ἶ ν’ ἕ νας πρώην Ἕ λλην ἀ ριστερός Ἕ νας θνητός Μέ τ’ ὄ νειρό του δίχως στέγη καμιά Καί τό ἀ νοιξιάτικο κορίτσι–μαμμά Πλακώνεται ἀ π’τή συνταγή τήν παλιά Ο ἱ μυρωδιές θυμίζουν κάτι βαρύ Κάποια πληγή Πού ἁ πλ ῶ ς δέν θέλουμε ν’ ἀ νοίξει ξανά Χριστούγεννα Τά πλεϊμομπίλ μου ε ἶ ν’ ἐ ξαιτίας μου κουτσά Σβησμένα στή σαμπάνια βεγγαλικά Ἴ σως γιά κάποιους νά’ναι ἀ κόμα γιορτή Μά ποιοί ε ἶ ν’α ὐ τοί; Ζο ῦ ν σέ θερμοκοιτίδες ἤ σε χωριά; Χριστούγεννα Κι ὅ ,τι ἀ ρχίζω μο ῦ πηγαίνει στραβά Πάντα μέ πάει σ’ ἕ νός σταυρο ῦ τά καρφιά Καί πότε-πότε τά καρφώνω κι ἐ γώ Σέ ἄ λλον ἀ μνό Ἔ τσι ἦ ταν πάντα κι ἔ τσι θά’ναι ξανά Χριστούγεννα Κι ἐ σύ τί θές ἀ π’τή ζωή μου ξανά; Μέ τά λαμπιόνια σου τά θανατερά Καί τό φιλί σου πάντοτε ἀ ποδεκτό Π ῶ ς σέ μισ ῶ ! Θές νά’σαι ἡ ἴ δια καί ν’ ἀ λλάζω ἐ γώ Μέ θές προσωπικό σου δημιουργό Μή λές πώ...
