Λειμὼν ἀμφιλαφὴς

Όμως τούτος ο σημερινός ελληνικός κόσμος , αν πρόκειται  να πάψει να είναι πνευματικά υπανάπτυκτος, καθώς λένε, πρέπει να ζήσει με οικειότητα  και ν’ αγαπήσει αυτά τα κείμενα που είναι η κληρονομιά του κι η παράδοση του· και  τούτο πώς να γίνει χωρίς μεταφράσεις; Είναι παράδοξο, αν πάει ο νους μας στις Γραφές ,  είναι αλήθεια παράδοξο να το αναλογιστεί κανείς, πώς ένας λαός Χριστιανικός και  Ορθόδοξος, ο πιο Χριστιανός Ορθόδοξος του κόσμου, έζησε τους τελευταίους αιώνες -  δεν ξέρω πόσους - σε μια μισοσυνείδητη συμβίωση με τα Ιερά Γράμματα του. Πόσοι  Έλληνες καταλαβαίνουν και αισθάνονται ένα κείμενο των Ο΄ ή έστω τις προς  Κορινθίους; 👉 Από την εισαγωγή του  Γιώργου Σεφέρη , στη  μεταγραφή του  Άσματος Ασμάτων , Ίκαρος, Αθήνα, 1972 , σελ. 7-8 . 👉 Βλ. επίσης το κείμενο του  Θάνου Χρήστου :  « Μια διαδροµή στη νεοελληνική τέχνη µέσα από την εικονογράφηση του Άσματος Ασμάτων » ( Μάρτιος 2009 ) .

Άρθρο κριτικής του  Αριστείδη Χατζή στην ταινία « Καποδίστριας » του Γιάννη Σμαραγδή (3 Ιανουαρίου 20 26 ), με υπογραμμίσεις, υπερσυνδέσμους και ελάχιστες γλωσσικές αλλαγές από τον συντάκτη του ιστολογίου . Ας κάνουμε ένα νοητικό πείραμα. Ας υποθέσουμε ότι μπορούμε να φέρουμε πίσω στη ζωή τον Ιωάννη Καποδίστρια και να του ζητήσουμε να δει τη νέα ταινία που τον αφορά. Θεωρώ σχεδόν βέβαιο πως ο Καποδίστριας , ένας άνθρωπος που ήταν ακέραιος και αυστηρός, θα εξοργιζόταν. Θα θεωρούσε ότι πρόκειται για παρωδία· κάτι χειρότερο, για ιεροσυλία. Δεν είναι καθόλου εύκολο να γυρίσεις μια ιστορική ταινία . Ακόμη και οι μεγαλύτεροι σκηνοθέτες ήταν καταδικασμένοι να αποτύχουν να ικανοποιήσουν τους ιστορικούς. Αριστουργήματα του είδους, όπως ο « Γατόπαρδος » του Βισκόντι , ο « Μπάρι Λίντον » του Κιούμπρικ ή ο « Λίνκολν » του Σπίλμπεργκ , ενθουσίασαν αλλά και δίχασαν. Είναι δυνατόν να παρουσιάσεις μέσα σε δύο ώρες ένα παρελθόν, που ενώ για τον θεατή παραμένει άγνωστη χώρα, για τον ιστορικό εί...

  By  Pavlos Kontos George Kordis, Thinker , Digital Painting, 2018. 1 . Questions When considering the question “Is hope a necessary and positive component of our lives?” nearly everyone responds with an unequivocal affirmation. Human plans, deliberations, and actions, all of which project towards the future, are inherently intertwined with hope , or the capacity to envision a favorable future despite the uncertainty of luck . This intertwining occurs on many levels. For instance, hoping aids us in identifying paths toward realizing our practical goals. But hope also contributes to shaping our framework of goals, distinguishing genuine practical ends from objects of mere wishful thinking. Moreover, it serves as a motivational force propelling us toward the accomplishment of our objectives. These aspects of hope are iterative and cumulative, meaning that the more hopeful our view of the future, the greater our motivation becomes, and the broader our goals expand, and vice ver...

Francesca Stavrakopoulou (1975) is a British biblical scholar and broadcaster. She is currently Professor of Hebrew Bible and Ancient Religion at the University of Exeter. The main focus of her research is on the Hebrew Bible, and on Israelite and Judahite history and religion [ ΠΗΓΗ ]. Η συνέντευξη με τη Φραντσέσκα Σταυρακοπούλου  υποτιτλισμένη στα ελληνικά  [ 13΄ ] We cannot possibly understand Western culture and the history of Western culture without the Bible. [I] love the Bible because it's like the most amazing collection of ancient literature ; reading it is like going into a time capsul, it's like time traveling and you get to to read all about these different sorts of myths and legends. Whether you're an atheist ,   like me, or you're religious, like other people, the Bible has played such a massive role in our lives right from when we're kids, that somehow to be in these places [the Holy Land ], I think you can't but help just feel engaged and ex...

Κατηχητικό είναι ένα μάθημα που απευθύνεται αυτονοήτως σε ήδη πιστούς (τους κάνει  κατήχηση ). Ομολογιακό είναι ένα μάθημα που επικεντρώνεται σε μια συγκεκριμένη πίστη ( ομολογία ), χωρίς να προϋποθέτει να ανήκει κάποιος σε αυτήν. Στην ελληνική δημόσια συζήτηση, ταυτίζονται οι όροι « ομολογιακό » και « κατηχητικό », αντιδιαστελλόμενοι σε ένα υποθετικό πλήρως « θρησκειολογικό » μάθημα, δήλαδή ένα μάθημα υποχρεωτικό, γνωσιοκεντρικού ή εγκυκλοπαιδικού χαρακτήρα, στο οποίο διδάσκονται με ισότιμο τρόπο και ουδετερότητα οι θρησκείες του κόσμου . Απόσπασμα από άρθρο του Σωτήρη Μητραλέξη : Το μάθημα των Θρησκευτικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση   (σελ. 21-22) Σήμερα, είτε με το νέο πρόγραμμα σπουδών είτε με το παλαιό, το  μάθημα είναι ομολογιακό (δηλαδή: ούτε κατηχητικό ,   ούτε  θρησκειολογικό ) και κατ ’ επιλογήν (αφού η εξαίρεση από αυτό δεν επιφέρει καμία συνέπεια, σε αντίθεση φερειπείν με την Ιστορία ή τα Μαθηματικά). Τι θα προτείναμε εμείς; Αφ’ ης στιγμής το μάθημα δ...

Επιλογή γραπτών απαντήσεων μαθητών της Α΄ Λυκείου, οι οποίες έχουν υποστεί ελαφρά γλωσσική επεξεργασία και παρατίθενται με κάποιου είδους συνάφεια περιεχομένου, στο ερώτημα: Γιατί ( να ) κάνουμε Θρησκευτικά στο σχολείο ;  Τι  ( να ) μαθαίνουμε στο μάθημα αυτό; Ποια η θέση και   η χρησιμότητά του  στο σχολικό πρόγραμμα σπουδών ; Μάθημα των Θρησκευτικών Γιατί;