Η ηθική της φιλοξενίας κατά τον Ζακ Ντερριντά
Ο νόμος της φιλοξενίας επιτάσσει την απεριόριστη και άνευ όρων « διανοιχτότητα » προς τον ερχόμενο άλλο. Με αυτή την έννοια, η φιλοξενία αποκλείει την εξάρτησή της από οποιουσδήποτε όρους, ενώ δεν προϋποθέτει καμιά πρόσκληση από τη μεριά του οικοδεσπότη: ο φιλοξενούμενος αφικνείται, πραγματοποιώντας μια επίσκεψη χωρίς πρόσκληση, ενώ ο οικοδεσπότης παραμένει ολοκληρωτικά δεκτικός προς το(ν) ξένο, σε σημείο που να καθίσταται όμηρός του: Το υποκείμενο είναι όμηρος ( Le sujet est otage ) μας λέει ο Λεβινάς. Η φιλοξενία προϋποθέτει να αφήνεις τον άλλον να εισέλθει στον εαυτό σου, στον χώρο σου – είναι κατακτητική της ακεραιότητας ή της επικράτειας του εαυτού. Φιλοξενία σημαίνει να μπορείς να αλλάζεις ή, καλύτερα, να επιτρέπεις στον άλλον να σε αλλάζει. Στην απροϋπόθετη ή « απόλυτη » φιλοξενία , την οποία ο Ντερριντά προκρίνει ως τη μόνη «αληθινή» ή «πραγματική» μορφή φιλοξενίας, η πόρτα παραμένει διάπλατα ανοιχτή. Υπό αυτή την έννοια, δεν υπάρχει καν πόρτα, αλλά τέλεια « ανοι...