Το ῦ Θανάση Παπαθανασίου Εἰκόνα του Γιώργου Κόρδη Ὅ ταν ὁ σύγχρονος ἄ νθρωπος μιλάει γιά τό θάνατο , ἐ ννοε ῖ κάτι πού βρίσκεται στό τέρμα τ ῆ ς ζω ῆ ς, ἤ γιά κάτι πρίν ἀ πό τό ὁ πο ῖ ο ὑ πάρχει ζωή . Συμφωνο ῦ με ὅ τι α ὐ τό πού συμβαίνει στό τέλος ε ἶ ναι ὁ θάνατος. Ὅ μως , α ὐ τό πο ῦ ὑ πάρχει πρίν ἀ πό τό θάνατο , ε ἶ ναι ζωή ; Ἀ λλά πόση ζωή ε ἶ ναι μία μίζερη ὕ παρξη πο ῦ ε ἶ ναι βυθισμένη στόν ἀ τομισμό, ἤ στίς ἀ πρόσωπες πόλεις, ἤ ο ἱ ἀ νθρωποθυσίες στό βωμό τ ῆ ς ἀ τομικ ῆ ς καριέρας, ἄ ν ὁ ἄ νθρωπος ε ἶ ναι ἕ να ὄ ν μέ ἡ μερομηνία λήξης; Α ὐ τό πού ὀ νομάζουμε ζωή πολύ συχνά δέν ε ἶ ναι παρά ἡ δεσποτεία το ῦ θανάτου. Ἀ ντί ὁ θάνατος νά βρίσκεται στό τέρμα, διαποτίζει, δηλητηριάζει καί μεταλλάσσει τή ζωή. Ὅ λα α ὐ τά σημαίνουν ἐ πιβίωση δίχως νόημα, α - νόητη . Δέ περιέχει κάτι ἐ κρηκτικό, κάποιον πού ν’ ἀ λλάξει τά πράγματα, δέν ἔ χει ἐ λπίδα. Μέσα σ’ α ὐ τή τή μαυρίλα, τό ἐ λάχιστο πού ἔ χουμε νά κάνουμε ε ἶ ναι ν’ ἀ φουγκραστο ῦ με τί...
