Λειμὼν ἀμφιλαφὴς

Ivanka Demchuk Св . Юрій (2015) Μια προσωπικότητα με παγκόσμια ακτινοβολία τιμά ολόκληρος ο χριστιανικός κόσμος στις 23 Απριλίου , τη μνήμη του αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου . Ο άγιος Γεώργιος γεννήθηκε στην Καππαδοκία γύρω στα 280 μ . Χ ., αλλά, μετά τον θάνατο του πατέρα του, έζησε μέχρι την ενηλικίωσή του στη Λύδδα της Παλαιστίνης (15 χλμ. νοτιοανατολικά του Τελ Αβίβ) με τη μητέρα του. Διετέλεσε ανώτατος Ρωμαίος αξιωματικός σε μια περίοδο μεταβατική, καθώς ο αρχαίος ρωμαϊκός κόσμος και ό,τι αυτός αντιπροσώπευε όδευε προς το τέλος του και σε λίγες  δεκαετίες θα έδινε τη θέση του σε μια νέα μορφή της Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας, με νέα πρωτεύουσα και νέα θρησκεία. Όμως το θηρίο του παγανισμού ήταν ακόμη ζωντανό και, καθώς ψυχορραγούσε, γινόταν όλο και  πιο επικίνδυνο. Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός ( 284 - 305 μ . Χ .), άνθρωπος με εξαιρετικές διοικητικές ικανότητες και ιδιαίτερα δραστήριος, κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να ανορθώσει την καταρρέουσα αυτο...

Μέσα από την καταγραφή και έρευνα των γεγονότων, αλλά και με συνεντεύξεις, ρίχνεται φως στον βίο και στο μαρτύριο των Πέντε Αγίων Νεομαρτύρων εκ Σαμοθράκης και Μάκρης ( 6 Απριλίου 1836 ), αλλά και στο ιστορικό πλαίσιο των συμβάντων που προηγήθηκαν - σφαγή Σαμοθράκης ( 1 Σεπτεμβρίου  1821 ). Το ντοκιμαντέρ είναι διάρκειας μίας ώρας .  Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στην Αλεξανδρούπολη, στην Μάκρη και στην Σαμοθράκη.

Έργο του Μπάμπη Πυλαρινού Η αγία Μαρία Σκομπτσόβα , ένα ανήσυχο και πολυτάλαντο πλάσμα, νεαρή άθεη, ποιήτρια, ζωγράφος, επαναστάτρια, μητέρα, δήμαρχος και, τελικά, μοναχή, αφιέρωσε τη ζωή της στη φροντίδα των κατατρεγμένων , των απόκληρων, των προσφύγων. Στο περίφημο σπίτι της, στην οδό Λουρμέλ, στο κατεχόμενο Παρίσι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου , προσέφερε καταφύγιο και περίθαλψη σε όσους είχαν ανάγκη, ανεξάρτητα από τη θρησκευτική τους ταυτότητα. Η Μαρία ακολούθησε τον δικό της αντισυμβατικό δρόμο , έζησε έντονα, σκανδάλισε με τον βίο της, και εξακολουθεί να σκανδαλίζει πολλούς χριστιανούς. Έσωσε εκατοντάδες ανθρώπους από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης , ώσπου βρήκε και η ίδια μαρτυρικό θάνατο στο στρατόπεδο Ράβενσμπρουκ τον Μάρτιο του 1945 . Το 2004, το Οικουμενικό Πατριαρχείο την ανακήρυξε αγία, και αργότερα ακολούθησε και η Καθολική Εκκλησία .  Έργο του Μπάμπη Πυλαρινού Η Μελίτα Αντωνιάδου έγραψε για τη Μαρία ένα συναρπαστικό κείμενο, καρπό πολυετούς έρευνας πάνω στη ζωή και το έ...

Ηχητικό βιβλίο [ 15΄ ] Ο ΑΛΙΟΣΑ ήταν ο μικρότερος αδερφός. Τον φώναζαν Τσουκάλι γιατί η μάνα του τον έστειλε κάποτε να πάει ένα τσουκάλι γάλα στη γυναίκα του διάκου κι αυτός σκόνταψε κι έσπασε το τσουκάλι. Η μάνα του τον έδειρε και τα παιδιά άρχισαν να τον πειράζουν «Τσουκάλι». Του 'μεινε από τότε το παρατσούκλι « ο Αλιόσα το Τσουκάλι ». Ο Αλιόσα ήταν αχαμνός , ξερακιανός, αυτιάς, τ' αυτιά του πετούσαν σαν φτερούγες κι η μύτη του ήταν μεγάλη. Τα παιδιά τον κορόιδευαν: «Του Αλιόσα η μύτη ξεχωρίζει σαν την καλαμιά στον κάμπο». Το χωριό είχε σχολείο, όμως ο Αλιόσα δεν έπαιρνε τα γράμματα και δεν είχε και χρόνο για μαθήματα. Ο μεγάλος του αδερφός έμενε και δούλευε σ' έναν έμπορο στην πόλη κι ο Αλιόσα από πολύ μικρός άρχισε να βοηθά τον πατέρα του. Ήταν έξι χρονών και με την αδερφούλα του έβγαζε στη βοσκή τα πρόβατα και την αγελάδα κι ήταν ακόμη αγοράκι όταν άρχισε να φυλάγει τ' άλογα μέρα και νύχτα. Από δώδεκα χρονών όργωνε και κουβαλούσε πράγματα με το κάρο. Δεν ήταν δυ...

μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ [ Ιω . 15, 13 ] The Saint of Auschwitz [ 8΄ ] This short film is based on the true story of Saint Maximilian Kolbe , a Catholic priest who sacrificed his life to save a Polish political prisoner at the concentration camp in Auschwitz . The Saint of Auschwitz |  Patrick Ney [ 5΄ ] Il martirio di san Massimiliano Kolbe nel braccio della morte di Auschwitz il 14 agosto 1941 [ Vatican News |  2΄ ]. Il martirio del francescano polacco che si offrì di sostituire un padre di famiglia nel braccio della morte del campo di sterminio nazista, e morì il 14 agosto 1941, raccontato da san Giovanni Paolo II il giorno della canonizzazione . “Si offrì alla morte per amore” vincendo su “tutto il sistema del disprezzo e dell’odio verso l’uomo”.

Άγιος Γερβάσιος : Ο πνευματικός πατέρας των Πατρών - Ά Μέρος [ 45΄ ] Ο κατά κόσμον Γεώργιος Παρασκευόπουλος   (1877-1964), υιός του Χαραλάμπους και της Βασιλικής, γεννήθηκε στη Νυμφασιά ( Γρανίτσα ) Γορτυνίας . Πολύ πτωχός, εστερείτο και των στοιχειωδών μέσων για τη φοίτησή του στο Δημοτικό Σχολείο. Σε ηλικία 13 ετών , κινούμενος από θείο έρωτα, κατέφυγε στη Μονή Κερνίτσης και διακονούσε εκεί. Ποθώντας όμως τη μόρφωση, σε ηλικία 15 ετών ξεκίνησε με τα πόδια για το Μέγα Σπήλαιο , για να εγγραφεί στο Σχολαρχείο της Μονής . Επειδή δεν βρήκε την παραμικρή στοργή έφυγε για τη Μονή Ταξιαρχών Αιγιαλείας και εγράφη στο εκεί Σχολαρχείο. Η επίδοσή του στα μαθήματα προκάλεσε το φθόνο και αναγκάστηκε να φύγει και από εκεί. Η πνευματική ακτινοβολία του μητροπολίτη Πατρών Ιεροθέου , ο οποίος περιβαλλόταν από πλήθος εμπνευσμένων ανδρών,  τον προσήλωσε και «εστράφη βαθύτερον εις την αχαϊκήν γην». Ο άγιος εκείνος ιεράρχης, με τη γνωριμία του, τον επηρέασε βαθύτατα. Μετά τη στρατιωτική το...

« Αὐτὸς γὰρ ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν » | «Αυτός έγινε άνθρωπος, για να γίνουμε εμείς Θεοί»:  Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου , Λόγος περὶ Ἐνανθρωπήσεως  (PG 25, 192B) . Παναγιώτης Μπρατσιώτης (1971): Η περί θεώσεως του ανθρώπου διδασκαλία των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας .   Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας   [ΤΝ/ 7΄ ] Μέγας Αθανάσιος ( 295 - 373 ) Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από μια ελληνική χριστιανική οικογένεια . Από μικρός ήθελε τόσο πολύ να γίνει κληρικός, που έφτανε να παριστάνει τον ιερέα και να «βαφτίζει» τους φίλους του. Καθώς ο επίσκοπος Αλεξανδρείας Αλέξανδρος πρόσεξε την κλίση και τα χαρίσματα του Αθανασίου, τον πήρε κοντά του ως γραμματέα του και τον χειροτόνησε διάκονο. Πριν ακόμη χειροτονηθεί, καταπολεμούσε τις ιδέες που διέδιδε ο ιερέας Άρειος στην Αλεξάνδρεια, ότι δηλαδή ο Χριστός δεν ήταν Θεός αλλά άνθρωπος . Στην 👉  Α΄ Οικουμενική Σύνοδο ( 325 ), που οργάνωσε η Εκκλησία για να αντιμετωπιστεί το ζήτημα...

Από το Λεξικό Κυρίων Ονομάτων του Γεωργίου Μπαμπινιώτη ❝ εὐδρομούντων ἀλείπτης   ❞ ▪️ Η λέξη « ἀλείπτης » είναι αρχαίος όρος  για αυτόν που αλείφει με έλαιο τον δρομέα (κατ’ επέκταση χρησιμοποιήθηκε και για τον προπονητή του). ▪️Στη γλώσσα της υμνογραφίας η εικόνα χρησιμοποιήθηκε μεταφορικά για τους ασκητές πατέρες της ερήμου , εννοώντας ότι είναι « ἀλείπτες » των πνευματικών δρομέων, ειδικότερα των « εὐδρομούντων », δηλαδή  καθοδηγητές εκείνων που τρέχουν στον καλό δρόμο της ασκήσεως . ▪️Δεν είναι παράδοξο που η παρομοίωση αυτή απαντά τρεις φορές στην ακολουθία του Μεγάλου Αντωνίου ( 17 Ιανουαρίου ), με πιο χαρακτηριστική αυτήν από το δοξαστικό του Εσπερινού: ὅθεν μοναζόντων ἀνεδείχθης ἀκρότης,   πολιστὴς τῆς ἐρήμου, εὐδρομούντων ἀλείπτης ,   κανὼν ἀρετῆς ἀκριβέστατος· ▪️Γενικά η υμνογραφία βρίθει μεταφορών από τον σημασιολογικό χώρο του αθλητισμού , όταν γίνεται αναφορά σε ασκητές ή μάρτυρες (αλλά και στον πνευματικό αγώνα των πιστών γενικότερα). Δύσκολες λέ...

Don Giuseppe | Χ . Σταμούλη  - Π . Θωμά ( 2021 ) Ένας αλλιώτικος ιερωμένος, σε μιαν εποχή συλλογικής οδύνης , ανανοηματοδοτεί την έννοια της Θυσίας, παραδίδοντας την αναπνοή του ως σκυτάλη στη Ζωή. Aς γίνει τούτο το τραγούδι στη μνήμη του don Giuseppe Berardelli , που φαίνεται πως έδωσε τον αναπνευστήρα του για να σωθεί κάποιος νεότερος, ύμνος για όσους δίνουν τη μάχη, για όσους θυσιάζονται κάθε μέρα για τον συνάνθρωπο, κάνοντάς μας να ελπίζουμε πως ο κόσμος μπορεί να μεταμορφωθεί σε χώρα της αγάπης και της αλληλεγγύης . Il prete e morto!  [ο παπάς πέθανε] Το παπαδάκι αναφωνεί Και τρέχει σ’ όλο το Κασνίγκο (Casnigo) Με του παπά τη μηχανή Ξεψύχησε ο καλός Giuseppe Στην κλινική τη χαραυγή Τον ξένο αφήνοντας να ζήσει Να περπατήσει τη ζωή Il prete e morto! Το παπαδάκι αναφωνεί Όμως θολώνει η ψυχή του Τα δάκρυα πνίγουν τη φωνή Αχ, don Giuseppe , ήσουν φίλος Ήσουν πατέρας , αδερφός Αγέρι μυστικής σαγήνης Ένας απόμερος Χριστός Στο μηχανάκι σου επάνω  Αρμένιζες τον ουρανό  ...

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ Το πρώτο βράδυ ο θάλαμος είχε γεμίσει φίσκα και δεν έφταναν τα κρεβάτια. Ήταν πολλοί που δεν είχαν ντυθεί ακόμα και περίμεναν να περάσουν την άλλη μέρα απ’ τους γιατρούς. Οι διάδρομοι είχαν γεμίσει απλωμένες κουβέρτες κι έβλεπες ανακατωμένα κεφάλια και πόδια. Βρωμούσε ποδαρίλα και ρούχα κλιβανισμένα. Δεν ξέρω πώς τα κατάφερα και βρήκα μια γωνιά κοντά στο ακριανό παράθυρο. Δίπλα μου, σχεδόν αγκαλιαστά, είχε πλαγιάσει ένα παιδί, ξανθό και γαλανομάτικο, με μια όψη αγγελική, γεμάτη αγνότητα και γαλήνη. Σκέφτηκα πως θα ήταν ίσως του κατηχητικού, μα ήμουν τόσο ψόφιος για ύπνο, που δεν είχα κουράγιο να τον ρωτήσω. Την άλλη μέρα τον ξαναείδα στο μεσημεριανό συσσίτιο. Πρόσεξα πως ήταν πολύ πιο όμορφος και γλυκός απ’ ό,τι μου είχε φανεί την πρώτη φορά κι ότι εξακολουθούσε να ’χει στο πρόσωπο μια έκφραση γαλήνης, με κάτι το απόκοσμο στο βλέμμα, σαν να μην καταλάβαινε τι γινόταν γύρω του. «Από πού είσαι, συνάδελφε;» τον ρώτησα. «Από το Αγρίνιο». «Είσαι του κατηχητικού;» Αμέσως κοκ...