Το ευχαριστώ που χρωστάμε στους δασκάλους μας
Στην απολαυστική του αυτοβιογραφία (« Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα »), ο Διονύσης Σαββόπουλος αναφέρεται και στο χρέος που οφείλει στον φιλόλογό του , τον κύριο Βαφειάδη. Η συγκινητική του αναφορά αφήνει όμως μια πικρή γεύση γιατί, ενώ περιγράφει πόσο πολύ επιθυμεί να του γράψει ένα μεγάλο γράμμα όπου θα εξαίρει τον ρόλο του στη ζωή και την πορεία του, το αναβάλλει συνεχώς εξαιτίας των πολλών καθημερινών του υποχρεώσεων. Όταν τελικά βρίσκει τον χρόνο να του γράψει, λαμβάνει μια απάντηση από συγγενικό του πρόσωπο πως δεν ζει πια. Είμαστε δημιουργήματα της οικογένειάς μας , των φίλων μας , των επαγγελματικών μας μεντόρων και σε υπερθετικό βαθμό των δασκάλων μας . Περάσαμε τα δώδεκα πιο εύπλαστα χρόνια μας στο σχολείο, χώρια το πανεπιστήμιο. Αν σκεφθεί κανείς τον τεράστιο ρόλο των δασκάλων στη διαμόρφωση της κοινωνίας , απορεί για την υποβάθμιση του κοινωνικού τους στάτους. Ή, για να το θέσω αντίστροφα, μπορεί να απορεί κανείς με τα φαινόμενα κοινωνικής αποσύνθεσης αν σκεφθεί πού τοποθε...