Βασικές κατευθύνσεις ηθικής/πρακτικής φιλοσοφίας

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, οι φιλόσοφοι έχουν επεξεργαστεί διαφορετικά κριτήρια για τον προσδιορισμό του ηθικά ορθού και του ηθικά εσφαλμένου. Τα κυριότερα από αυτά τα κριτήρια συνοψίζονται σε τρεις προσεγγίσεις, που δίνουν έμφαση στα εξής στοιχεία:

  1. στα αποτελέσματα των πράξεων και στον υπολογισμό της παραγόμενης ωφέλειας για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων (συνεπειοκρατία - ωφελιμισμός)·
  2. στα χαρακτηριστικά των κανόνων που διέπουν τις πράξεις μας, έτσι ώστε οι κανόνες αυτοί να μπορούν να ισχύουν ως καθολικοί νόμοι και εμείς να μεταχειριζόμαστε τους συνανθρώπους μας και τον εαυτό μας ως αυτοσκοπούς (δεοντοκρατία - καντιανή κατηγορική προσταγή)·
  3. στον χαρακτήρα του δρώντος υποκειμένου και στις αρετές, στις εξαίρετες δηλαδή ιδιότητες που πρέπει να διαθέτει για να επιτευχθεί η πλήρης άνθηση της προσωπικότητάς του και η πραγμάτωση των δυνατοτήτων του (αριστοτελική αρετολογική ηθική).
👉 Από το 6ο κεφάλαιο του εγχειριδίου Αρχές Φιλοσοφίας, της Β΄ Τάξης Γενικού Λυκείου, Θεωρητική Κατεύθυνση, 22-0154, σελ. 167.
👉 Βλ. κ. το δημοσίευμα «Έπρεπε να ζήσει η μικρή Τερίσα;».

René Magritte (1935) La condition humaine [ΠΗΓΗ]