Νίκος Γκάτσος: Μεγάλη Παρασκευή
Ἄξιος ὁ τὴν γῆν κρεμάσας ἐν ὕδασιν.
Βαριά τά βήματά μου σέρνω
στό φῶς τῆς μέρας τό θαμπό
κρίνα τῆς ἄνοιξης σοῦ φέρνω
καί στό σταυρό σου τ’ ἀκουμπῶ ‒
φίλε δακρυοπότιστε
τῶν πρωτίστων πρώτιστε
τῶν πρωτίστων πρώτιστε.
Ἄξιος ὁ νεφέλαις κοσμήσας τό στερέωμα.
Ἄρρωστος κύλησε ὁ αἰώνας
κι ὁ ἥλιος βγαίνει μισερός
σάν τό φτερό τῆς χελιδόνας
πού τό σακάτεψε ὁ καιρός –
φίλε τρισμακάριστε
τῶν ἀρίστων ἄριστε
τῶν ἀρίστων ἄριστε.
Ἄξιος ὁ τήν γῆν ζωγραφήσας τοῖς ἄνθεσιν.
Σήμερα ὁ Ἅδης ἠνεώχθη
γεφύρι ἐγίνη ὁ Γολγοθᾶς
καί στοῦ θανάτου ἐσύ τήν ὄχθη
ἄφατο δρόμο ἀκολουθᾶς ‒
ἔγγιστε κι ἀνέγγιστε
τῶν μεγίστων μέγιστε
τῶν μεγίστων μέγιστε.
Ἄξιον ἐστί τό ἀρνίον τό ἐσφαγμένον.