David Hume on the idea of some intelligent cause or author
Though the stupidity of men, barbarous and uninstructed, be so great that they may not see a sovereign author in the more obvious works of nature, to which they are so much familiarized; yet it scarcely seems possible that any one of good understanding should reject that idea, when once it is suggested to him.
A purpose, an intention, a design, is evident in everything; and when our comprehension is so far enlarged as to contemplate the first rise of this visible system, we must adopt, with the strongest conviction, the idea of some intelligent cause or author.
👉 David Hume, The Natural History of Religion (1757/1777), Section XV, General Corollary.
 |
| ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ |
Ακόμη και αν η ανοησία των βαρβάρων και απαίδευτων ανθρώπων είναι τόσο μεγάλη, που ενδεχομένως δεν μπορούν να δουν έναν Κυρίαρχο Δημιουργό στα πιο εμφανή έργα της φύσης με τα οποία είναι τόσο εξοικειωμένοι, παρ' όλα αυτά φαίνεται ελάχιστα πιθανό ότι οποιοσδήποτε άνθρωπος καλής νόησης θα απορρίψει αυτή την ιδέα, από τη στιγμή που θα του προταθεί.
Ένας σκοπός, μία πρόθεση, ένας σχεδιασμός είναι εμφανή στο καθετί· και όταν η κατανόησή μας διευρύνεται τόσο πολύ, ώστε να στοχάζεται πάνω στην αρχική ανάδυση αυτού του ορατού συστήματος [της φύσης], πρέπει να υιοθετήσουμε, με την πιο ισχυρή βεβαιότητα, την ιδέα περί κάποιας ευφυούς αιτίας ή δημιουργού.
👉 Ντέιβιντ Χιουμ, Η φυσική ιστορία της θρησκείας, μτφρ. Αλέξανδρος Σακελλαρίου, Εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα, 2011, σ. 149.
👉 Bλ. κ. τους Διαλόγους για τη φυσική θρησκεία, 1779, μτφρ.-επιμ. Σπύρος Γεωργαντάς- Χρήστος Μαρσέλλος].
