Η παραβολή του σπλαχνικού πατέρα (ασώτου υιού)

11 Εἶπε δέ· Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. 12 καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. 13 καὶ μετ' οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισεν τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. 14 δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὰ κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. 15 καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους· 16 καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. 17 εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ὧδε ἀπόλλυμαι! 18 ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· 19 οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. 20 καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα ἑαυτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. 21 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱὸς· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. 22 εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, 23 καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, 24 ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησεν, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. 25 Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, 26 καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. 27 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει, καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. 28 ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. 29 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρὶ· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· 30 ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν. 31 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ' ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· 32 εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

👉 Λκ. 15, 11-32 [κείμενο και μετάφραση].

👉 Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἀρχιμ. Βασιλείου Γοντικάκη (2007). 

👉 Σκόντζος (2014): Κυριακή τοῦ Ἀσώτου.

👉 Φωνή Κυρίου (12/02/2004).

👉 Ο π. Ν. Λουδοβίκος για την παραβολή του ασώτου [βίντεο].

Nikola Saric (2014): Gleichnis vom verlorenen Sohn (Lk 15, 11–32)

Sieger Köder: Der barmherzige Vater (Der verlorene Sohn)

Ζωγραφικά έργα της Yelena Cherkasova

Από τη σελίδα «Οι Άγιοι γίνονται... παιδιά» [10΄]

Εμμελής ανάγνωση της ευαγγελικής περικοπής [5΄] και σύντομη ομιλία [4΄]

Άσωτος Υιός - ο δρόμος της επιστροφής [9΄]

Μελίνα Κανά [Θανάσης Παπακωνσταντίνου] - Η παραβολή του ασώτου

Νίκος Πορτοκάλογλου - Άσωτος υιός (1996)

Ξαναδιαβάζοντας την παραβολή του ασώτου [5΄/ανάγνωση, 47΄/ερμηνεία-συζήτηση] – Εκπομπή «Πέρασμα», του Iδρύματος Nεότητος και Οικογένειας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, με τον π. Συμεών Βενετσιάνο και τον π. Δανιήλ Ψωΐνο.

Η μετάνοια του Ασώτου - π. Ευάγγελος Μαρκαντώνης [7΄]

π. Βασίλειος Γοντικάκης: Η παραβολή του Ασώτου [20΄/ομιλία, 1h/συζήτηση]

Από την ομιλία του Ιωάννου Χρυστοστόμου: In parabolam de filio prodigo (PG, 59, 521-522)

Από το βιβλίο του π. Θεοδοσίου Μαρτζούχου: Αν ο σπόρος δεν πεθάνει, σελ. 284.

Μὴ τὰ σὰ ἀπήγαγον, κἀκείνῳ προσήγαγον; μὴ σὲ ἀπέδυσα, κἀκεῖνον ἐνέδυσα; οὐχὶ ἐκ τῶν ἐμῶν πραγμάτων ἐχαρισάμην τὸ ἔλεος; οὐχ ὅμοιός εἰμι καὶ σοῦ κἀκείνου πατήρ; Καὶ σὲ τιμῶ διὰ τὴν ἀρετὴν, κἀκεῖνον ἐλεῶ διὰ τὴν καλλίστην ἐπιστροφήν· καὶ σὲ ποθῶ διὰ τὴν ζωὴν, κἀκεῖνον διὰ τὴν μεταβολήν· καὶ σὲ διὰ τὴν πολιτείαν φιλῶ, κἀκεῖνον διὰ τὴν μετάνοιαν· καὶ σὲ διὰ μακροθυμίαν, κἀκεῖνον διὰ τὴν ἐν ἐμοὶ ἐπιστροφήν. Εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναί σε ἔδει, ὅτι οὗτος ὁ ἀδελφός σου νεκρὸς ἦν, καὶ ἀνέζησεν· ἀπολωλὼς ἦν, καὶ εὑρέθη. Τίς βλέπων νεκρὸν ἀνιστάμενον, οὐκ εὐφραίνεται; καὶ τίς εὑρὼν ἃ ἀπώλεσεν, οὐκ ἀγάλλεται; ∆εῦρο καὶ σὺ, υἱέ μου, συνευφράνθητι σὺν ἡμῖν, καὶ συσκίρτησον σὺν τοῖς ἀγγέλοις, καὶ περίπτυξον σὺν ἡμῖν τὸν σὸν ἀδελφὸν, καὶ σύμψαλλε τῷ ∆αυῒδ ἐκεῖνο τὸ πνευματικὸν μέλος, τὸ πρέπον τῇ παρούσῃ πανηγύρει.

Rembrandt (1661-1669): De terugkeer van de verloren zoon (ελαιογραφία σε καμβά, 262 x 205)

Γιώργος Κόρδης (2019): Η Παραβολή του Ασώτου (εικαστική αποτύπωση, αυγοτέμπερα σε ξύλο, 67x67)

Ο ΑΣΩΤΟΣ

Η επιστροφή στο σπίτι, στον Πατέρα που έγινε όλος μια αγκαλιά χωρίς να ρωτήσει τόποτα, χωρίς να ζητήσει εξηγήσεις, δίχως να θελήσει να δικαιωθεί μέσα απο την αποτυχία του γιού του.

Η επιστροφή σε μια αγκαλιά που είχε ανοίξει καιρό πριν, για να σεβαστεί την ελευθερία του γιου του, την ελεύθερη βούληση του καθενός, το δικαίωμά του σε κάθε επιλογή, ακόμα και στο λάθος.

Η αγκαλιά έμεινε ανοιχτή όσο καιρό εκείνος έλειψε και τώρα που γύρισε γυμνός με χέρια αδειανά ο Πατέρας απλά τον αγκάλιασε. Δεν διαλέχτηκε, δεν συζήτησε, δεν έφερε όρους και προϋποθέσεις, δεν είπε κουβέντα όπως κι όταν είχε φύγει. Απλά εξέφρασε τη χαρά του και τον αγκάλιασε, τον πήρε μαζί του στην ολόφωτη παράδεισο της κοινωνίας των προσώπων που τη λαμπρύνει η αγάπη κι άγγελοι  την φυλάν.

Κι έξω απο την παράδεισο αυτή ο άλλος γιος, κάθε αλλος γιος που ξέμεινε στο παράπονο, που ξεχάστηκε σε στείρους διαλόγους, σε άκαρπες συζητήσεις και διαλεκτικές, σε ισοζύγια και διεκδικήσεις διακαιωμάτων.

Κι έμεινε έξω ο άλλος γιός κρατώντας στο χέρι σαν τον Ιούδα την περιουσία που αγάπησε περισσότερο απ᾽τη ἰδια τη ζωη, μια περιουσία που δεν θα τον χορτάσει όμως ποτέ αλλά θα τον καταδικάσει στο σκοτάδι των μόνων.