[00:55-05:35 | 5΄] Η Παλαιά Διαθήκη, τα βιβλία της, η ερμηνεία της, τα εκφραστικά μέσα (γλωσσικά ζητήματα). [10:18-21:36 | 11΄] Γλώσσα και έκφραση στους Ανατολικούς και τους Δυτικούς πολιτισμούς: αφηγήσεις (περιγραφές) και ορισμοί (αφηρημένες έννοιες και ορισμοί). Το μυθολογικό στοιχείο στην Παλαιά Διαθήκη. Η διήγηση για τη δημιουργία του κόσμου: το νόημα του κόσμου, όχι φυσική ιστορία. Οι δύο αφηγήσεις για τη δημιουργία του κόσμου και το σύγχρονο αίτημα για (επιστημονικές) εξηγήσεις. Οι θεολογικοί στόχοι των αφηγήσεων περί δημιουργίας της Παλαιάς Διαθήκης (επικράτηση του μονοθεϊσμού επί Βαβυλώνιας Αιχμαλωσίας, 597-538 πΧ). Η δημιουργία του φωτός, εναλλαγή φωτός και σκότους: το πρώτο πράγμα που δημιουργεί ο Θεός είναι ο χρόνος [Βλ. κ. τις σχετικές παρατηρήσεις του αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη (8:39-10:04)]. Τα βιβλικά κείμενα δεν είναι ούτε επιστημονικά εγχειρίδια ούτε ιστορικές πραγματείες. Διάκριση κτιστούκαι ακτίστου (ό,τι είναι κτιστό, δεν είναι Θεός). Δημιουργία ουρανίων σωμάτων, ηλίου και σελήνης, δεν τα ονοματίζει καν ο συγγραφέας, ώστε να μην δημιουργήσει σύγχυση στους αναγνώστες. Εναντίον της Βαβυλωνιακής αστρικής λατρείας και της δενδρολατρίας (μονοθεϊσμός αντί για ειδωλολατρία). Λάθος ο όρος μυθολογία, προτιμότερο να μιλάμε για ερμηνεία, για θεολογία [Βλ. κ. τις σχετικές παρατηρήσεις του αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη (10:05-11:21)]. Η κεντρική σημασία του προβλήματος του κακού, στην αρχή της Παλαιάς Διαθήκης. Στόχος της αφήγησης για τη δημιουργία του ανθρώπου είναι να καταδειχθεί το πώς, με ευθύνη του ίδιου του ανθρώπου, εισέρχεται το κακό στον κόσμο, με αποτέλεσμα να καθίσταται αναγκαία η επέμβασή του Θεού στην ανθρώπινη ιστορία, προκειμένου να προετοιμαστεί η ανθρωπότητα για να αποδεχθεί τη σωτηρία της που θα φέρει ο Ιησούς Χριστός. [48:31-49:54 | 2΄]. Η Εξαήμερος δημιουργία. Η σημασία του χρόνου για τον Εβραίο (προτεραιότητα Ιστορίας) και του όντος για τον Έλληνα, (προτεραιότητα ουσίας).
* * * Απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης του Μιλτιάδη Κωνσταντίνου ΕΔΩ * * *
* * *
Πολυθεϊστική δημιουργία και μονοθεϊστική κτισιολογία (οντολογική συνέχεια-ασυνέχεια κτιστού και ακτίστου)
The words “in the beginning God created” sweep
away any notion of a prehistory to God because God is positioned as the single,
sovereign, eternal, personal being who brings everything else into existence. In
Genesis, creation does not result from the sexual union between
primeval gods, nor from a cosmic struggle, nor from some preexisting substance.
Neither does primordial nature give rise to the gods; instead, nature is simply
a creature, a contingent realm that is given finite existence by an
infinite creator. For the Hebrew mind, the absolute discontinuity between
the transcendent God and nature, Creator and creature, directly countered
the continuity principle [a way of looking at the world that assumes ultimate
continuity/interconnectedness of the divine, the human, and the natural]
that shaped polytheism […] Monotheism asserts that God alone exists from
all eternity and created everything that is not himself; everything else is creature.
Imagine the offense to Egyptian polytheism – in which the sun is a god, Ra,
the highest deity in Egypt – that was caused by the Genesis statement
that God brought the sun into being as a mere creature [Γεν.
1,
14]. Monotheism, then, is an entirely
revolutionary idea inserted into the ancient world – denying
divine–nature–human continuity and strongly asserting ontological discontinuity.
Πολυθεϊστική εικονολογία και μονοθεϊστική θεολογία
Monotheistic scriptures may borrow
some linguisticsymbolismfromsurroundingpolytheisticcultures, but their underlying theological message is monotheistic. Take
the book of Genesis, for example. Strong monotheisticcommitment
is reflected in the early lines of the creation story in Genesis, which
is traditionally attributed to Moses […]. Thus, while the Genesis
creation story uses literaryimagery (the serpent, the forbidden
fruit, etc.) that is quite familiar in the polytheistic ancient world, the conceptualthemes of the Genesis creation story are distinctly monotheistic.
